Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (+1994) σηκώθηκε καί μᾶς ἔφερε καρπούζια γιά κέρασμα. Στό τέλος ἄρχισε νά μαζεύη τίς καρπουζόφλουδες. Πῆγα νά τόν βοηθήσω καί μοῦ λέει:

—Ἔλα μαζί.

Πήγαμε κοντά στό συρματόπλεγμα. Σ᾽ ἕνα βαθούλωμα ἦταν ἕνας σκατζόχοιρος μέ τά νεογέννητα μικρά του.

—Ἄς ἀφήσουμε ἐδῶ τίς καρπουζόφλουδες γιά νά φᾶνε. Κοίταξέ τα, σάν ποντικάκια εἶναι!

Ὁ Γέροντας δέν ἔχασε τήν εὐκαιρία νά τά παρομοιάση μέ τήν πνευματική ζωή. Γιά μία ἀκόμη φορά θαύμασα τήν εὐφυΐα του.

—Βλέπεις τά ἀγκάθια τους, εἶναι ἀκόμη ἀπαλά καί μπορεῖς νά τά χαϊδέψης, ἐνῶ τῆς μάνας τους εἶναι σκληρά καί θά σέ τρυπήσουν ἄμα τήν ἀγγίξης. Ἔτσι εἶναι καί τά πάθη τῶν ἀνθρώπων. Τῶν μικρῶν παιδιῶν τά πάθη εἶναι ἀπαλά καί χαϊδεύονται. Τῶν μεγάλων εἶναι σκληρά καί τρυποῦν!

Advertisements

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης

των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός

που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

Μία χρονιά, παραμονές Χριστουγέννων, ἦταν ἡ σειρά τοῦ π. Εὐμενίου Λαμπάκη τῶν Ρουστίκων (+2005) νά πάη στό Μετόχι καί μέ ἱερή ἀνάμνησι διηγήθηκε κάποτε στόν π. Σπυρίδωνα:

Ἐκεῖνη τήν χρονιά, παιδί μου, εἴχαμε πολύ βαρυχειμωνιά καί πολλά χιόνια στό Μοναστήρι. Τό κρύο ἦταν τότε τσουχτερό, ὄχι ὅπως εἶναι τώρα. Ἦταν ἄγριοι οἱ χειμῶνες ἐκεῖνα τά χρόνια. Ἑτοιμάσθηκα, λοιπόν, τήν προπαραμονή νά πάω νά λειτουργήσω στό Μετόχι, στήν Παναγία. Θά κάναμε νωρίς τόν Ἐσπερινό μέ τούς πατέρες καί μετά θά ἔπαιρνα τήν φοράδα τῆς Μονῆς καί θά ἔφθανα τήν ἄλλη μέρα στό χωριό. Ἦταν μακρύς ὁ δρόμος, ἄγριος καί δύσβατος. Περνοῦσες μέσα ἀπό φαράγγια καί κακοτοπίες. Ἀπό νωρίς εἶχε ἕνα ἄγριο ξεροβόρι. Ἄρχισε νά φυσάη πολύ, νά ψιλοχιονίζη καί νά κάνη πάρα πολύ κρύο. Πῆγα, λοιπόν, ἀπό νωρίς καί ἀχυροτάϊσα τήν φοράδα. Μέ θωρεῖ ὁ Ἡγούμενος, ὁ π. Βασίλειος, ἕνας Ἅγιος Γέροντας, καί μοῦ λέει:

—Εὐμένιε, ποῦ θά πᾶς;

—Θά πάω, Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας νά λειτουργήσω αὔριο στήν Παναγία.

—Τί λές, Εὐμένιε, δέν φοβᾶσαι τό Θεό; Δέν βλέπεις τί γίνεται ἐδῶ πέρα, χαλάει ὁ κόσμος ἀπ᾽ τό κρύο, τόν ἀέρα, τή βροχή, τό χιόνι, πῶς θά πᾶς;

Ἐκεῖνα τά χρόνια, παιδί μου, δέν εἴχαμε οὔτε ὀμπρέλες οὔτε ἀδιάβροχα καί ἦταν δύσκολες οἱ μετακινήσεις, ἀλλά τοῦ λέω:

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας θά πάω.

—Πῶς θά πᾶς; Σέ μία ὥρα θά σκοτεινιάση καί δέν θά βλέπης!

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας, τοῦ λέω, θά πάρω τόν λύχνο τῆς Μονῆς καί θά πάω.

Καί τόν βλέπει, λέει, ὁ Ἡγούμενος νά παίρνη τόν λύχνο, ὁ ὁποῖος εἶχε τέσσερα φυτίλια, γιά νά φωτίζη περισσότερο, καί ἀφοῦ πρῶτα ἔβαλε λίγο λάδι ἀπ᾽ τό καντήλι τοῦ Προφήτη Ἠλία τό ἀπογέμισε μέ λάδι ἀπ᾽ τό μπουκάλι. Ἔβαλε τρεῖς ἐδαφιαῖες μετάνοιες στήν εἰκόνα τοῦ Προφήτη Ἠλία καί ἄναψε τό λύχνο ἀπ᾽ τό καντήλι του.

—Βγῆκα, λοιπόν, παιδί μου ἔξω καί φύσαγε τόσο ὁ ἀέρας, πού ἦταν ἕτοιμος νά πάρη τήν φοράδα καί ἐμένα. Ὁ λύχνος, ὅμως, παιδί μου, δέν ἔσβηνε. Εἶναι, παιδί μου, δυνατόν; Κι ὅμως εἶναι δυνατόν, ὁ λύχνος δέν ἔσβηνε καί μοῦ ἔφεγγε ὅλη τή νύκτα. Ὅταν ἔφτασα σ᾽ ἕνα σημεῖο πού λέγεται κακός πόρος, ἔπρεπε νά περάσω ἕνα ρυάκι πού τό καλοκαίρι γίνεται ξεροπόταμο, ἀλλά τόν χειμῶνα κατέβαζε πολύ νερό, ὅταν ἔβρεχε, καί δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος γιά νά περάσης. Φθάνοντας, λοιπόν, ἐκεῖ κοντά στό ρυάκι θωρῶ τήν φοράδα καί βάζει ἀντισκάρι τά δύο της μπροστινά πόδια καί δέν ἤθελε νά πάη οὔτε μπρός οὔτε πίσω. Κάτι εἶχε τρομάξει τήν φοράδα καί δέν κουνιόταν. Κάνω, ἔτσι, τόν λύχνο πιό ψηλά καί τί νά δῶ. Τό ποτάμι νά ἔχη φουσκώσει, νά κατεβάζη ξύλα, κλάδια, πέτρες. Ἐνῶ ἐγώ ἤξερα ὅτι ἦταν ρυάκι, τώρα τό νερό περνοῦσε πάνω ἀπό μία ξύλινη γέφυρα, ἀπ᾽ τήν ὁποία περνοῦσαν μόνο πεζοί. Ἐμεῖς ἔπρεπε νά περάσουμε μέσα ἀπ᾽ τό ποτάμι, διότι ἡ γέφυρα δέν ἄντεχε τό ἄλογο, ἀλλά τό ζῶο φοβήθηκε μέ αὐτό τό ὁποῖο εἶδε. Κατάλαβε ὅτι κινδύνευε. Ξεπέζευσα, λοιπόν, καί σιργούλευα τό ζῶο καί τοῦ ᾽λεγα:

—Μήν φοβᾶσαι, μήν φοβᾶσαι δέν θά μᾶς ἀφήση ἡ Παναγία. Θά περάσουμε.

Καί βλέπω τό ζῶο νά σηκώνη τά αὐτιά του ψηλά καί πέφτω, παιδί μου, καταγῆς, ἐνῶ ἔβρεχε καί χιόνιζε καί λέω:

—Παναγία μου, βοήθησέ με, στά χέρια σου εἴμαι, νά μήν μείνης ἀλειτούργητη. Βοήθησέ με νά περάσω μέ τό ζῶο ἀπέναντι.

Καί σταυρώνω, παιδί μου, τό ποτάμι καί τί ἔγινε; Σταμάτησε τό νερό νά τρέχη καί ἄνοιξε ὁ ποταμός σάν τήν Ἐρυθρά Θάλασσα. Περάσαμε ἀπέναντι καί αἰσθανόμουν τῆς φοράδας τά πέταλα νά κτυπάνε πάνω σέ ξερές πέτρες. Κι ὅταν φθάσαμε στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ ποταμιοῦ ἀκούω ἕνα μεγάλο θόρυβο καί ἕνα μεγάλο κύμμα καί ξαναγύρισε τό ποτάμι καί ἀκολούθησε τήν πορεία του.

Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τό εἶχε ἐκμηστηρευθῆ ὁ π. Εὐμένιος μόνο στόν π. Σπυρίδωνα, μέ ἐντολή νά μήν τό πῆ σέ κανένα ὅσο ἐκεῖνος ζοῦσε. Ὀ π. Σπυρίδων, ὅμως, τό εἶπε κάπου καί διαδόθηκε παντοῦ. Γιά τήν ἀνυπακοή του αὐτή τόν ἐπετίμησε μέ κανόνα ὁ Γέροντας.

Πηγή:

http://orthodoxa-biblia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ό Άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

https://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Ό Άγιος Σπυρίδων της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

Ό Άγιος Σπυρίδων Επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, γεννήθηκε το 270 στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια της Κύπρου. Στα νεανικά του χρόνια ζούσε ως απλός αλλά ενάρετος βοσκός.

Κάποτε, πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν και ο Άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο Άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε. Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω. Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι, μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια. Ο Άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του: «Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό. Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;». Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του. Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε, το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.

Πηγή:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος

εκδ. Άθως

 

Ο Όσιος Γαβριήλ του Λέσνοβο της Σερβίας (+980) θεραπεύει το κοπάδι ενός βοσκού

http://serbiaofmyheart.wordpress.com

SERBIA OF MY HEART

Ο Όσιος Γαβριήλ του Λέσνοβο της Σερβίας (+980)

θεραπεύει το κοπάδι ενός βοσκού

Κάποια μέρα ἕνας βοσκός, ὁ ὁποῖος ἔβοσκε τό κοπάδι του, συνάντησε τυχαῖα τόν Ὅσιο Γαβριήλ τοῦ Λέσνοβο τῆς Σερβίας (+980), πού ἐκείνη τήν ὥρα στεκόταν σέ διάπυρη προσευχή ἐπάνω σ᾽ ἕνα βράχο μέσα σέ μία πελώρια πεδιάδα. Ἠ προσευχή πού ἔρρεε ἀκατάπαυστα ἀπ᾽ τήν καρδιά Ἁγ. Γαβριήλ ἦταν ἡ προσευχή τοῦ δικαίου τελώνη: “Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ”(Λκ 18,33). Ὀ βοσκός ἔπεσε στά πόδια τοῦ Γαβριήλ, ζητώντας τήν εὐλογία του. Ὀ Ἅγιος τότε ρώτησε, “Τί θέλεις, παιδί μου;”. Ὁ ταπεινός βοσκός φώναξε, “Ἅγιε Πατέρα, σάν ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτωλῆς μου φύσεως, ὅλο τό μαλλί τῶν προβάτων μου ἔχει ξεραθῆ καί ἔπεσε. Σέ παρακαλῶ, σέ ἱκετεύω, προσευχήσου στό Χριστό τό Θεό μας γιά αὐτά”. “Μή φοβᾶσαι, παιδί μου, Ὁ Θεός θά μετατρέψη τή λύπη σου σέ μεγάλη χαρά”, ἀπάντησε ὀ Ἅγιος στόν καταταραγμένο βοσκό, παρηγορώντας τον μέ τή γνῶσι ὅτι ὁ Θεός θέλει κάθε ζῶσα ὕπαρξι (καί τά ζῶα, φυσικά) νά εἶναι σῶοι καί ἀβλαβές. Κοντά στόν τόπο ὅπου προσευχόταν ὁ Γαβριήλ ὑπῆρχε μία μεγάλη τρύπα γεμάτη μέ νερό ἀπ᾽ τή βροχή πού εἶχε πέσει νωρίς τό πρωΐ. Ὁ Ἅγιος ὕψωσε τά μάτια καί τά χέρια του πρός τόν Οὐρανό καί προσευχήθηκε στόν Παντοκράτορα Θεό ( τό Δημιουργό τῶν ὅλων), κάνοντας τό Σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἐπάνω ἀπ᾽ τό νερό. Τραβώντας λίγο ἀπό αὐτό τό νερό, ὁ Ἅγιος τό ἔδωσε στό βοσκό, λέγοντας, “Πάρε ἀπό αὐτό τό νερό, παιδί μου, καί ράντισε τό κοπάδι σου”. Ἔπειτα, πρός ἔκπληξι του βοσκοῦ, τό μαλλί τῶν προβάτων του ἄρχισε τήν ἴδια στιγμή νά μεγαλώνη. Ὁ βοσκός χαρούμενα εὐχαρίστησε τόν Γαβριήλ δίοτι ἐπανέφερε τή ζωή στό κοπάδι του. Ὁ Ὅσιος Πατέρας εἶπε στό βοσκό νά εὐχαριστήση μᾶλλον τόν Παντοδύναμο Θεό, ὁ ὁποῖος δείχνει ἔλεος στόν μετανοοῦντα καί ἐπιθυμεῖ νά σωθῆ ὅλη ἡ κτίσι (Σερβικό Πατερικό, τόμ. 1, Βιβλίο Β´, ἐκδ. Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ).

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού

Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού

Ἀπ᾽ ὅλες τίς διηγήσεις τῶν παλαιῶν Γερόντων, τήν πιό ὄμορφη καί τήν πιό συγκινητική θεωρῶ πώς τήν ἄκουσα τό Μ. Σαββάτο τοῦ 1970 ἀπ᾽ τόν μπάρμπα-Θανάση Παπαντώνη, τόν, γιά πολλά χρόνια, ψάλτη τῆς ἐκκλησίας μας:

Σάν ἀπόψε, Μ. Σαββάτο, κάτι θαυμαστό συνέβη ἐδῶ στόν διπλανό συνοικισμό. Ὅταν κτύπησε ἡ καμπάνα γιά τήν Ἀνάστασι, ὅλο τό χωριό ξεκίνησε γιά τήν ἐκκλησία. Μαζί τους ἀνέβαιναν καί ὁ γερο-Γεωργάκος, ὁ τσέλιγκας, μέ τή φαμελιά του. Μόλις πέρασαν τή μεγάλη ἀνηφόρα, ἀκούσαν πέρα στά μαντριά τοῦ Γεωργάκου, μεγάλο θόρυβο. Ὀ Γεωργάκος ἔβαλε αὐτί γιά ν᾽ ἀκούση καλύτερα τί συμβαίνει.

—Λύκοι μπῆκαν στό μαντρί μου, εἶπε. Ἀπόψε διάλεξαν νά τό κάνουν. Τό ξέρω ἐγώ! Ὁ σατανᾶς τούς ἔστειλε γιά νά μέ ἐμποδίση νά πάω στήν Ἀνάστασι. Ἀλλά, ἔννοιά του, δέν θά τοῦ κάνω τό χατίρι!
Κοίταξε πέρα πρός τά μαντριά καί φώναξε δυνατά:

—Ἀπόψε, προβατάκια μου, σᾶς δίνω τοῦ Θεοῦ μου.

Καί στρέφοντας τό πρόσωπό του στούς συνοδοιπόρους του χωριανούς, τούς εἶπε:

Continue reading “Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού”

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και

ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2018/11/blog-post_607.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Διηγείται ο Επίσκοπος Μαυροβουνίου και Παραθαλάσσιας κ. Αμφιλόχιος Ράντοβιτς – Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου:

Όταν τελειώσαμε, ετοίμασε ο Γέροντας Παΐσιος το φαγητό, ρύζι, ντοματούλες που είχε στον κήπο του και ψωμί, το οποίο ξήραινε ο ίδιος. Γέμισε το δικό μου πιάτο, ενώ στο δικό του έβαλε πολύ λίγο φαγητό. Διαμαρτυρήθηκα, λέγοντας του ότι δεν ήταν σωστό αυτό εκείνος να φάει ως ασκητής κι εγώ ως καλοφαγάς. Μου είπε τότε:

“Δεν είσαι μοναχός; Θα κάνεις, λοιπόν, υπακοή. Τόσο ανυπάκουος Μαυροβούνιος είσαι; Εδώ ο Μπαγιούμ μου είναι πιο υπάκουος από εσένα”.

Τον ρώτησα με έκπληξη ποιος ήταν ο Μπαγιούμ, διότι ήξερα ότι δεν είχε κανένα υποτακτικό. Μου έδειξε τότε μια τριανταφυλλιά, την οποία είχε φυτέψει εκεί. Πήγε, στάθηκε μπροστά στην τριανταφυλλιά και είπε:

“Έλα, Μπαγιούμ, να καταλάβει αυτός ο άπιστος ο Αμφιλόχιος τι είναι η πραγματική υπακοή!”

Όπως ήταν νωπό το χώμα εκεί γύρω από την τριανταφυλλιά, άρχισε τότε να σηκώνεται και βγήκε έξω ένας βάτραχος. Σας λέω αυτό, που είδα με τα μάτια μου.

Στη συνέχεια είπε στο βάτραχο:

“Γύρνα τώρα, Μπαγιούμ, πίσω στη θέση σου και το βράδυ να πας να κάνεις την προσευχή σου!”

Εξεπλάγην και τον ρώτησα τι είδους προσευχή έκαμνε ο Μπαγιούμ.

Μου εξήγησε ότι ο βάτραχος το βράδυ πήγαινε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό, που ο Γέροντας είχε εκεί κι έλεγε την “ψαλμωδία” του. Παραξενεύτηκα και είπα μέσα μου: “Τώρα με κοροϊδεύει ο Γέροντας; Για ποια ψαλμωδία του βατράχου μου μιλά;”.

Την ίδια μέρα , με τη δύση του ήλιου, είχε πανσέληνο και εύκολα περπάτησα από το καλύβι μέχρι τον Τίμιο Σταυρό, σχεδόν απέναντι, και κάπως κρύφτηκα, γιά να μην δημιουργήσω ταραχή. Είχε έναν μεγάλο Σταυρό και σε λίγο βγήκε από το κελλί του ο Γέροντας Παΐσιος, στάθηκε μπροστά στον Σταυρό και άρχισε να κάνει τον σταυρό του. Δεν πέρασε ούτε λεπτό —φαντάσου εξήντα δευτερόλεπτα— και άρχισε, μέσα στην σιγαλιά της νύχτας, ένα ντούπ, ντούπ, ντουπ.

“Έλα, Μπαγιούμ, έλα Μπαγιούμ, έλα, ας υποθέσουμε να πούμε, έλα να κάνουμε τις μετάνοιες μας, μπροστά στον Σταυρό του Χριστού!”.

Το ντουπ-ντουπ συνεχίστηκε. Μπαγιούμ όνομα από τους Βεδουΐνους του Σινά, αλλά κανένας δεν φαινόταν. Και, νάτος. Ένας πελώριος βάτραχος —μπράσκες τους λένε αλλού— ήρθε με πηδηματάκια και στάθηκε δίπλα στον Γέροντα. Σηκωνόταν ο Άγιος Παΐσιος, σηκωνόταν κι ο βάτραχος, και έκαμναν τις μετάνοιες τους μπροστά στον Σταυρό του Χριστού. Εκεί, στον Σταυρό του παπά Τύχωνα!

Άγιος Σίλβεστρος Πάπας Ρώμης, ο θαυματουργός, ο οποίος βάπτισε τον Αγ. Κωνσταντίνο το Μέγα, από Ρώμη (+335) – Προστάτης των ζώων – Ανέστησε ένα ταύρο – 2 Ιανουαρίου

https://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

343aab1c5bbfc0d3e49cd1041f1ed45d.jpg

jan46.jpg

Άγιος Σίλβεστρος Πάπας Ρώμης, ο θαυματουργός,

ο οποίος βάπτισε τον Αγ. Κωνσταντίνο το Μέγα, από Ρώμη (2/1, +335)

Προστάτης των ζώων – Ανέστησε ένα ταύρο

Ο Άγιος Σίλβεστρος, Πάπας Ρώμης, έζησε στην αρχαία Ρώ­μη τον 4ο αιώνα. Είχε αρετή μεγάλη και παιδεία και χάρη. Κι όταν εκοιμήθη ο πάπας Μιλτιάδης, ανέβηκε εκείνος στον θρόνο τον επισκοπικό της Ρώμης. Κι έλαμψε. Έλαμψε η Ρώμη από τα χαρίσματά του. Ήταν δε και μεγάλος θαυματουργός. Είχε τόση αγάπη, που πήρε και αυτό το χάρισμα. Να θαυματουργεί. Να βγάζει δαιμόνια. Να σηκώνει αρρώστους και παραλύτους. Και να προσφέρει σ’ όλους το φως του κό­σμου, τον Χριστό, και τη σωτηρία Του.

Κατά τους Πατέρες και το Συναξάριο, ήταν εκείνος που χειρα­γώγησε στην ορθόδοξη πίστη και εβάπτισε τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Το αναφέρει, άλλωστε, κι ο Χρονογράφος Θεοφάνης. Και κάποια φορά, ένας μάγος εκεί, Εβραίος, έκαμε, τάχα, θαύματα. Και έκανε πολλούς ανθρώπους να θαυμάζουν και να εκπλήττο­νται. Και μια φορά, καθώς ήτο μεθυσμένος, λέει: «Σφάξτε ένα βόδι κι εγώ θα το αναστήσω.» Τό έσφαξαν και μετά επικαλείτο, δεν ξέρω τί επικαλείτο, το κακό, πάντως, σίγουρα, να αναστήσει το βόδι. Άλλα δεν γινότανε. Και φώναξαν οι Χριστιανοί τον Σίλβεστρο Ρώμης, τον πατέρα τους, τον Πάπα, Πάπας σημαίνει πατέρας, και στα ελληνικά, κατεβαίνοντας ο τόνος, γίνεται παπάς, ας τα ξέρουμε αυτά, κι ο άγιος πήγε αμέσως εκεί, και λέει: «Βοϊδάκι, στο όνομα του Χριστού, σήκω. Αφού σ’ αγαπάει Εκείνος.» Κι αμέ­σως το βοϊδάκι σηκώθηκε και περπάτησε και πήγε στο παχνί του αφεντικού του. Το είδαν, λοιπόν, και πολλοί από τους ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χρι­στό.

Και πέρασαν τα χρόνια κι οι καιροί και ο Άγιος Σίλβεστρος, αφού πρόσφερε τόσα πολλά και τόσα καλά στην Εκκλησία μας, ανεπαύθη εν Κυρίω. Τον έκλαψαν οι χριστιανοί, ορφάνεψαν και τον παρακαλούσαν να ’ναι κοντά τους. Κι όπως λέει το ωραίο δίστιχο του Συναξαρίου της ημέρας, ο Σίλβεστρος, αν και έφυγε από την γη, είναι πάντα στη γη με το πνεύμα, την ψυχή και τα θαύματά του.

Πηγή:

Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης,

Χειμερινό Συναξάρι, τ. Α΄, εκδ. Ακτή

Ο Άγιος Σίος της Γεωργίας (+6ος αι.) & τα άγρια θηρία

https://animalsofmyheart.wordpress.com

http://saintninageorgiaofmyheart.wordpress.com

http://saintsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

Jvari Reservoir.jpg

13854005424829.jpg

Άγιος Σίος ηγούμενος στο Μγκβίμ της Γεωργίας (+6ος αι.)

4 Ιανουαρίου, 4 Φεβρουαρίου, 7 Φεβρουαρίου

& 9 Φεβρουαρίου

6732874013225918866-account_id=166.jpg

Ο Άγιος Σίος της Γεωργίας (+6ος αι.) & τα άγρια θηρία

Στην περιοχή του Μγβίμε, όπου ασκήτευε ο Όσιος Σίος ο Σπηλαιώτης, τα θηρία, και κυρίως οι λύκοι, κατασπάραζαν συχνά τα ζώα των ανθρώπων, που έφθαναν ως εκεί ζητώντας θεραπεία, αλλά και τα γαϊδουράκια, πού είχαν οι ασκητές, για να μεταφέρουν διάφορα φορτία.

Ο Όσιος Σίος, βλέποντας τόσο τους προσκυνητές όσο και τους μοναχούς να θλίβονται για Continue reading “Ο Άγιος Σίος της Γεωργίας (+6ος αι.) & τα άγρια θηρία”

Αγία Εντελιέντα (St Endelienta) η Ουαλή, ερημίτρια στη Νήσο Lundy & και στην Κορνουάλλη της Αγγλίας η οποία ανέστησε την αγελάδα της & τον Λόρδο του Trentinney (+6ος αι.) – 29 Απριλίου

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

Lundy-feature.jpg

f0abbf67947e6ef22c957edcefa6d95c.jpg

Αγία Εντελιέντα (St Endelienta)

140833.jpg

Αγία Οσιομάρτυς Εντελιέντα (St Endelienta) η Ουαλή,

ερημίτρια στη Νήσο Lundy & και στην Κορνουάλλη της Αγγλίας

(+6ος αι.) – 29 Απριλίου

Η Αγία Οσιομάρτυς Εντελιέντα (St Endelienta / Endelient / Edellienta / Endellion) είναι μία Ορθόδοξη Αγία  των Βρεταννικών Νήσων του 5ου και 6ου αιώνα. Ήταν κόρη του Βασιλιά Brychan της Ουαλίας. Γεννήθηκε το 470 καί ήταν βαπτιστήρα του Βασιλιά Αρθούρου.

Η Αγία διέσχισε το Κανάλι του Bristol για να ενταχθεί στην ιεραποστολική ομάδα των αδελφών της για την μεταστροφή των ανθρώπων της Βόρειας Κορνουάλης στο Χριστιανισμό. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, αρχικά πήγε στο Νησί Lundy, όπου ίδρυσε ένα μικρό εκκλησάκι. Στη συνέχεια πήγε στην ηπειρωτική χώρα, όπου έμεινε με τον αδελφό της Άγιο Nectan στο Hartland της Αγγλίας, πριν τελικά επιλέξουν να εγκατασταθούν στο Trentinney της Αγγλίας, νοτιοδυτικά του σημερινού χωριού Saint Endellion. Κατά καιρούς επέστρεφε στη Νήσο Lundy για περισσότερη προσευχή και άσκηση.

Έζησε στο Trentinney ως ερημίτρια, επιβίωντας μόνο με γάλα αγελάδας και νερό από δύο κοντινά πηγάδια. Η αδερφή της η Αγια Dilic ασκήτευε εκεί κοντά και οι δυο τους συναντιόντουσαν σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι όπου το γρασίδι εκεί μεγάλωσε καί έγινε καταπράσινο από οπουδήποτε αλλού.

Μία ημέρα ο Λόρδος του Trentinney σκότωσε άδικα την αγελάδα της Αγίας Εντελιέντα και ο Βασιλιάς Αρθούρος εξοργίστηκε με την πράξη του και έστειλε τους άνδρες του να τον τιμωρήσουν, αλλά εκείνοι τον σκότωσαν. Η Αγία Εντελιέντα στεναχωρήθηκε που τον σκότωσαν εξαιτίας της αγελάδας της και με την προσευχή της ανέστησε και τον Λόρδο και την αγελάδα.

Η Αγία μετά από ένα όραμα για το θάνατό της, ζήτησε να τοποθετηθεί το σώμα της σε ένα κάρο που θα το τραβούσαν βόδια και ότι θα πρέπει να ταφεί στον τόπο όπου σταματήσουν. Στά μέσα του 6ου αιώνα Σάξονες πειρατές σκότωσαν την Αγία και θάφτηκε στην κορυφή ενός λόφου στη Νήσο Lundy όπου μια εκκλησία χτίστηκε πάνω από τον τάφο της και διασώζεται ως σήμερα, παρότι είχε υποστεί μεγάλη καταστροφή ο αρχικός Ναός από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.

Το χωριό Saint Endellion στην Κορνουάλη, έχει το όνομα της Αγίας Εντελιέντα επειδή Ευαγγέλισε τον τοπικό πληθυσμό. Δύο πρώην Ιερά Πηγάδια κοντά στο χωριό είχαν, επίσης, το όνομά της.

Η Αγία Εντελιάντα είναι προστάτρια των ζώων και η εορτή της είναι στις 29 Απριλίου.

Πηγή:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

 

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994), η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

CpnnbF9UEAEkO7k.jpg

Scan.jpg

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

01.jpg

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994),

η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης (+1994) εξημέρευε εξίσου τους ανθρώπους και τα ζώα. Πολλοί ταραγμένοι άνθρωποι έβρισκαν κοντά του γαλήνη. Αλλά και τα ζώα επίσης τον αγάπουσαν καθώς ακτινοβολούσε την αγνή άδολη αγάπη προς όλη τη κτίση.

Διηγείται ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

Μια φορά, τότε που ήμουν με την κήλη, κάποιοι εργάτες κουβαλούσαν ξύλα με τα ζώα εκεί στην περιοχή του Καλυβιού.

Βλέπω σε μία στιγμή ένα ζώο να πέφτη, το καημένο, κάτω και το σαμάρι με τα ξύλα να πέφτει πάνω του.

Δίπλωσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να τα ισιώση.

Εγώ ξέχασα ότι είχα κήλη, ξέχασα ότι δυσκολευόμουν ακόμη και να περπατήσω.

Τρέχω πετάω τα ξύλα. Πάω να σηκώσω το σαμάρι, δεν μπορούσα. Δίνω μία τραβάω τα σχοινιά και ελευθερώσα το ζώο.

Οπότε ένα Πατέρας που ήταν εκεί κοντά φώναξε: “Πρόσεξε, έχεις κήλη, θα πάθεις καμμία ζημιά!”.

Τότε θυμήθηκα ότι είχα κήλη.

“Καλά”, του λέω, “εγώ έχω κήλη. Εσύ που δεν έχεις κήλη γιατί δεν έτρεξες;”.

“Φοβήθηκα μη με κλωτσήσει”, μου λέει.

Ευλογημένε, του λέω το ζώο και λύκος να είναι, όταν το καημένο βρίσκεται σε ανάγκη, ζητάει βοήθεια και δεν κάνει κακό στον άνθρωπο.

Αλλά ακόμη και αν διψούν τα ζώα, στον άνθρωπο καταφεύγουν, γιατί ο άνθρωπος είναι το αφεντικό τους.

Θυμάμαι μία φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, ένα καλοκαίρι, μία οχιά κατέβηκε από την λαμαρίνα της σκεπής και κουλουριάστηκε μπροστά μου. Σήκωνε το κεφάλι της ψηλά,
έβγαζε τη γλώσσα της και σφύριζε. Διψούσε πολύ —Είχε καεί από τον πολύ καύσωνα— και με απειλούσε. Ζητούσε νερό, αλλά με επιτακτικό τρόπο, λες και ήμουν υποχρεωμένος να της φέρω νερό.

“Βρε”, της λέω, “εσύ, έτσι που κάνεις, δεν συγκινείς τον άλλον”.

Της έβαλα μετά νεράκι και ήπιε.

Τα τσακάλια πολύ με συγκινούν, γιατί, όταν πεινούν κλαίνε σαν μωρά παιδιά.

Να δείτε τί έχω πάθει με τα γατάκια τώρα στο Καλύβι.

Πρόσεξαν πως κάθε φορά που χτυπούσε το καμπανάκι, έβγαινα έξω, και πότε-πότε τους έριχνα κάτι για να φάνε.

Όταν λοιπόν πεινούν, τραβούν το σκοινί και χτυπάει το καμπανάκι. Βγαίνω και βλέπω να χτυπούν αυτά το καμπανάκι και τα ταίζω. Πως τα έχει κάνει όλα ο Θεός!

Πηγή:

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου

Πάθη και Αρετές

Λόγοι Ε´

εκδ. Ι. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος,

Σουρωτή Θεσσαλονίκης