Ο Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος, ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721) και το ελάφι του

http://orthodoxyofmyheart.wordpress.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος,

ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721)

1 Σεπτεμβρίου

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/giles-1.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

Γόνος μιας από τις πλουσιώτερες οικογένειες των Αθηνών ήταν ο Άγιος Αιγίδιος. Οι θεοσεβείς γονείς του, Θεόδωρος και Πελαγία, του ενέπνευσαν τα ευγενέστερα θρησκευτικά αισθήματα και όλες τις χριστιανικές αρετές. Προώδευσε δε τόσο στην τελειότητα, ώστε απέκτησε το χάρισμα να θαυματουργή.

Μετά τον θάνατο των γονέων του, διεμοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία του και αποφάσισε να φύγη μακριά, για να ασκητεύση. Έτσι, μια νύκτα ανεχώρησε κρυφά μ’ ένα πλοίο για την Μασσαλία της Γαλλίας. Στην διάρκεια του ταξιδιού, με τις προσευχές του, έσωσε επιβάτες και πλήρωμα από αναπόφευκτο ναυάγιο.

Όταν έφθασε στον προορισμό του, ανέβηκε τον Ροδανό ποταμό και κατέφυγε σε μια άγρια χαράδρα. Εκεί, σε μια απρόσιτη σπηλιά, βρήκε τον πατριώτη του Άγιο Βενέδιμο. Μαζί αγωνίσθηκαν για την απόκτησι της τελειότητος.

Σύντομα οι χωρικοί ανακάλυψαν το κρησφύγετό του και οι ασθενείς, γνωρίζοντας το χάρισμά του, άρχισαν να συρρέουν προσμένοντας κάποιο θαύμα. Ο Άγιος Αιγίδιος αναγκάσθηκε τότε να εγκαταλείψη τον αγαπητό του δάσκαλο και να καταφύγη μακριά, σε μια ακατοίκητη κοιλάδα του Ροδανού, την Φλαβιανή.

Βρήκε μια σπηλιά και αποφάσισε να κατοικήση εκεί. Κατάκοπος από την περιπλάνησι έκανε την προσευχή του και έπεσε να κοιμηθή. Το πρωί, μόλις άνοιξε τα μάτια του, αντίκρυσε μπροστά του ένα θηλυκό ελάφι. Στεκόταν άφοβα μπροστά του και, μόλις ο Άγιος σηκώθηκε, πήγε και γονάτισε μπροστά στα πόδια του. Το ζώο αυτό έμεινε κοντά του και του πρόσφερε το γάλα του για τροφή.

Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Φλάβιος Βάμβα, που είχε κατακτήσει εκείνα τα μέρη, βγήκε μια ημέρα για κυνήγι στην κοιλάδα του Ροδανού με την ακολουθία του. Ξαφνικά είδε μπροστά του το ελάφι του Αγίου και άρχισε να το καταδιώκη. Εκείνο όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στην σπηλιά, αναζητώντας την προστασία του Αγίου Αιγιδίου. Σε λίγο έπεσε η νύκτα και οι κυνηγοί έφυγαν. Κάποιο βέλος όμως, που είχαν ρίξει την ώρα που το ελάφι έμπαινε στην σπηλιά, είχε πληγώσει τον Αιγίδιο στο χέρι.

Την επόμενη ημέρα οι κυνηγοί ξαναγύρισαν, αναζητώντας το θήραμά τους. Μπήκαν στην σπηλιά και έμειναν κατάπληκτοι από το θέαμα που αντίκρυσαν. Ο ερημίτης κειτόταν αιμόφυρτος και δίπλα του το ελάφι, γονατισμένο, έγλυφε την πληγή του.

Ο Φλάβιος συγκινήθηκε και ζήτησε να περιθάλψη τον Άγιο. Εκείνος τον ευχαρίστησε ,του δήλωσε όμως ότι προτιμά να του μείνη η πληγή, για να έχη έτσι την ευκαιρία να υποφέρη για τον Σωτήρα του. Ο Φλάβιος, θαυμάζοντας την αγιότητα του ερημίτη, όχι μόνο άφησε ανενόχλητο το ελάφι, αλλά έκτισε δύο Εκκλησίες και μία Μονή για να στεγάση τους μοναχούς μαθητές του ο Άγιος. Έναν μόνο όρο του έθεσε: να διευθύνη ως Ηγούμενος την Μονή όσο θα ζούσε.

Πράγματι, ο Άγιος Αιγίδιος διηύθυνε με σωφροσύνη και πατρικά αισθήματα την Μονή μέχρι το 721, οπότε παρέδωσε την ωραία του ψυχή στον Θεό, σε ηλικία 83 χρόνων.

Advertisements

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (+1994) σηκώθηκε καί μᾶς ἔφερε καρπούζια γιά κέρασμα. Στό τέλος ἄρχισε νά μαζεύη τίς καρπουζόφλουδες. Πῆγα νά τόν βοηθήσω καί μοῦ λέει:

—Ἔλα μαζί.

Πήγαμε κοντά στό συρματόπλεγμα. Σ᾽ ἕνα βαθούλωμα ἦταν ἕνας σκατζόχοιρος μέ τά νεογέννητα μικρά του.

—Ἄς ἀφήσουμε ἐδῶ τίς καρπουζόφλουδες γιά νά φᾶνε. Κοίταξέ τα, σάν ποντικάκια εἶναι!

Ὁ Γέροντας δέν ἔχασε τήν εὐκαιρία νά τά παρομοιάση μέ τήν πνευματική ζωή. Γιά μία ἀκόμη φορά θαύμασα τήν εὐφυΐα του.

—Βλέπεις τά ἀγκάθια τους, εἶναι ἀκόμη ἀπαλά καί μπορεῖς νά τά χαϊδέψης, ἐνῶ τῆς μάνας τους εἶναι σκληρά καί θά σέ τρυπήσουν ἄμα τήν ἀγγίξης. Ἔτσι εἶναι καί τά πάθη τῶν ἀνθρώπων. Τῶν μικρῶν παιδιῶν τά πάθη εἶναι ἀπαλά καί χαϊδεύονται. Τῶν μεγάλων εἶναι σκληρά καί τρυποῦν!

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης

των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός

που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

Μία χρονιά, παραμονές Χριστουγέννων, ἦταν ἡ σειρά τοῦ π. Εὐμενίου Λαμπάκη τῶν Ρουστίκων (+2005) νά πάη στό Μετόχι καί μέ ἱερή ἀνάμνησι διηγήθηκε κάποτε στόν π. Σπυρίδωνα:

Ἐκεῖνη τήν χρονιά, παιδί μου, εἴχαμε πολύ βαρυχειμωνιά καί πολλά χιόνια στό Μοναστήρι. Τό κρύο ἦταν τότε τσουχτερό, ὄχι ὅπως εἶναι τώρα. Ἦταν ἄγριοι οἱ χειμῶνες ἐκεῖνα τά χρόνια. Ἑτοιμάσθηκα, λοιπόν, τήν προπαραμονή νά πάω νά λειτουργήσω στό Μετόχι, στήν Παναγία. Θά κάναμε νωρίς τόν Ἐσπερινό μέ τούς πατέρες καί μετά θά ἔπαιρνα τήν φοράδα τῆς Μονῆς καί θά ἔφθανα τήν ἄλλη μέρα στό χωριό. Ἦταν μακρύς ὁ δρόμος, ἄγριος καί δύσβατος. Περνοῦσες μέσα ἀπό φαράγγια καί κακοτοπίες. Ἀπό νωρίς εἶχε ἕνα ἄγριο ξεροβόρι. Ἄρχισε νά φυσάη πολύ, νά ψιλοχιονίζη καί νά κάνη πάρα πολύ κρύο. Πῆγα, λοιπόν, ἀπό νωρίς καί ἀχυροτάϊσα τήν φοράδα. Μέ θωρεῖ ὁ Ἡγούμενος, ὁ π. Βασίλειος, ἕνας Ἅγιος Γέροντας, καί μοῦ λέει:

—Εὐμένιε, ποῦ θά πᾶς;

—Θά πάω, Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας νά λειτουργήσω αὔριο στήν Παναγία.

—Τί λές, Εὐμένιε, δέν φοβᾶσαι τό Θεό; Δέν βλέπεις τί γίνεται ἐδῶ πέρα, χαλάει ὁ κόσμος ἀπ᾽ τό κρύο, τόν ἀέρα, τή βροχή, τό χιόνι, πῶς θά πᾶς;

Ἐκεῖνα τά χρόνια, παιδί μου, δέν εἴχαμε οὔτε ὀμπρέλες οὔτε ἀδιάβροχα καί ἦταν δύσκολες οἱ μετακινήσεις, ἀλλά τοῦ λέω:

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας θά πάω.

—Πῶς θά πᾶς; Σέ μία ὥρα θά σκοτεινιάση καί δέν θά βλέπης!

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας, τοῦ λέω, θά πάρω τόν λύχνο τῆς Μονῆς καί θά πάω.

Καί τόν βλέπει, λέει, ὁ Ἡγούμενος νά παίρνη τόν λύχνο, ὁ ὁποῖος εἶχε τέσσερα φυτίλια, γιά νά φωτίζη περισσότερο, καί ἀφοῦ πρῶτα ἔβαλε λίγο λάδι ἀπ᾽ τό καντήλι τοῦ Προφήτη Ἠλία τό ἀπογέμισε μέ λάδι ἀπ᾽ τό μπουκάλι. Ἔβαλε τρεῖς ἐδαφιαῖες μετάνοιες στήν εἰκόνα τοῦ Προφήτη Ἠλία καί ἄναψε τό λύχνο ἀπ᾽ τό καντήλι του.

—Βγῆκα, λοιπόν, παιδί μου ἔξω καί φύσαγε τόσο ὁ ἀέρας, πού ἦταν ἕτοιμος νά πάρη τήν φοράδα καί ἐμένα. Ὁ λύχνος, ὅμως, παιδί μου, δέν ἔσβηνε. Εἶναι, παιδί μου, δυνατόν; Κι ὅμως εἶναι δυνατόν, ὁ λύχνος δέν ἔσβηνε καί μοῦ ἔφεγγε ὅλη τή νύκτα. Ὅταν ἔφτασα σ᾽ ἕνα σημεῖο πού λέγεται κακός πόρος, ἔπρεπε νά περάσω ἕνα ρυάκι πού τό καλοκαίρι γίνεται ξεροπόταμο, ἀλλά τόν χειμῶνα κατέβαζε πολύ νερό, ὅταν ἔβρεχε, καί δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος γιά νά περάσης. Φθάνοντας, λοιπόν, ἐκεῖ κοντά στό ρυάκι θωρῶ τήν φοράδα καί βάζει ἀντισκάρι τά δύο της μπροστινά πόδια καί δέν ἤθελε νά πάη οὔτε μπρός οὔτε πίσω. Κάτι εἶχε τρομάξει τήν φοράδα καί δέν κουνιόταν. Κάνω, ἔτσι, τόν λύχνο πιό ψηλά καί τί νά δῶ. Τό ποτάμι νά ἔχη φουσκώσει, νά κατεβάζη ξύλα, κλάδια, πέτρες. Ἐνῶ ἐγώ ἤξερα ὅτι ἦταν ρυάκι, τώρα τό νερό περνοῦσε πάνω ἀπό μία ξύλινη γέφυρα, ἀπ᾽ τήν ὁποία περνοῦσαν μόνο πεζοί. Ἐμεῖς ἔπρεπε νά περάσουμε μέσα ἀπ᾽ τό ποτάμι, διότι ἡ γέφυρα δέν ἄντεχε τό ἄλογο, ἀλλά τό ζῶο φοβήθηκε μέ αὐτό τό ὁποῖο εἶδε. Κατάλαβε ὅτι κινδύνευε. Ξεπέζευσα, λοιπόν, καί σιργούλευα τό ζῶο καί τοῦ ᾽λεγα:

—Μήν φοβᾶσαι, μήν φοβᾶσαι δέν θά μᾶς ἀφήση ἡ Παναγία. Θά περάσουμε.

Καί βλέπω τό ζῶο νά σηκώνη τά αὐτιά του ψηλά καί πέφτω, παιδί μου, καταγῆς, ἐνῶ ἔβρεχε καί χιόνιζε καί λέω:

—Παναγία μου, βοήθησέ με, στά χέρια σου εἴμαι, νά μήν μείνης ἀλειτούργητη. Βοήθησέ με νά περάσω μέ τό ζῶο ἀπέναντι.

Καί σταυρώνω, παιδί μου, τό ποτάμι καί τί ἔγινε; Σταμάτησε τό νερό νά τρέχη καί ἄνοιξε ὁ ποταμός σάν τήν Ἐρυθρά Θάλασσα. Περάσαμε ἀπέναντι καί αἰσθανόμουν τῆς φοράδας τά πέταλα νά κτυπάνε πάνω σέ ξερές πέτρες. Κι ὅταν φθάσαμε στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ ποταμιοῦ ἀκούω ἕνα μεγάλο θόρυβο καί ἕνα μεγάλο κύμμα καί ξαναγύρισε τό ποτάμι καί ἀκολούθησε τήν πορεία του.

Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τό εἶχε ἐκμηστηρευθῆ ὁ π. Εὐμένιος μόνο στόν π. Σπυρίδωνα, μέ ἐντολή νά μήν τό πῆ σέ κανένα ὅσο ἐκεῖνος ζοῦσε. Ὀ π. Σπυρίδων, ὅμως, τό εἶπε κάπου καί διαδόθηκε παντοῦ. Γιά τήν ἀνυπακοή του αὐτή τόν ἐπετίμησε μέ κανόνα ὁ Γέροντας.

Πηγή:

http://orthodoxa-biblia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού

Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού

Ἀπ᾽ ὅλες τίς διηγήσεις τῶν παλαιῶν Γερόντων, τήν πιό ὄμορφη καί τήν πιό συγκινητική θεωρῶ πώς τήν ἄκουσα τό Μ. Σαββάτο τοῦ 1970 ἀπ᾽ τόν μπάρμπα-Θανάση Παπαντώνη, τόν, γιά πολλά χρόνια, ψάλτη τῆς ἐκκλησίας μας:

Σάν ἀπόψε, Μ. Σαββάτο, κάτι θαυμαστό συνέβη ἐδῶ στόν διπλανό συνοικισμό. Ὅταν κτύπησε ἡ καμπάνα γιά τήν Ἀνάστασι, ὅλο τό χωριό ξεκίνησε γιά τήν ἐκκλησία. Μαζί τους ἀνέβαιναν καί ὁ γερο-Γεωργάκος, ὁ τσέλιγκας, μέ τή φαμελιά του. Μόλις πέρασαν τή μεγάλη ἀνηφόρα, ἀκούσαν πέρα στά μαντριά τοῦ Γεωργάκου, μεγάλο θόρυβο. Ὀ Γεωργάκος ἔβαλε αὐτί γιά ν᾽ ἀκούση καλύτερα τί συμβαίνει.

—Λύκοι μπῆκαν στό μαντρί μου, εἶπε. Ἀπόψε διάλεξαν νά τό κάνουν. Τό ξέρω ἐγώ! Ὁ σατανᾶς τούς ἔστειλε γιά νά μέ ἐμποδίση νά πάω στήν Ἀνάστασι. Ἀλλά, ἔννοιά του, δέν θά τοῦ κάνω τό χατίρι!
Κοίταξε πέρα πρός τά μαντριά καί φώναξε δυνατά:

—Ἀπόψε, προβατάκια μου, σᾶς δίνω τοῦ Θεοῦ μου.

Καί στρέφοντας τό πρόσωπό του στούς συνοδοιπόρους του χωριανούς, τούς εἶπε:

Continue reading “Η Ανάσταση του Χριστού & τα πρόβατα του Γεωργακού”

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και

ο βάτραχος που του έκανε υπακοή

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2018/11/blog-post_607.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Διηγείται ο Επίσκοπος Μαυροβουνίου και Παραθαλάσσιας κ. Αμφιλόχιος Ράντοβιτς – Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου:

Όταν τελειώσαμε, ετοίμασε ο Γέροντας Παΐσιος το φαγητό, ρύζι, ντοματούλες που είχε στον κήπο του και ψωμί, το οποίο ξήραινε ο ίδιος. Γέμισε το δικό μου πιάτο, ενώ στο δικό του έβαλε πολύ λίγο φαγητό. Διαμαρτυρήθηκα, λέγοντας του ότι δεν ήταν σωστό αυτό εκείνος να φάει ως ασκητής κι εγώ ως καλοφαγάς. Μου είπε τότε:

“Δεν είσαι μοναχός; Θα κάνεις, λοιπόν, υπακοή. Τόσο ανυπάκουος Μαυροβούνιος είσαι; Εδώ ο Μπαγιούμ μου είναι πιο υπάκουος από εσένα”.

Τον ρώτησα με έκπληξη ποιος ήταν ο Μπαγιούμ, διότι ήξερα ότι δεν είχε κανένα υποτακτικό. Μου έδειξε τότε μια τριανταφυλλιά, την οποία είχε φυτέψει εκεί. Πήγε, στάθηκε μπροστά στην τριανταφυλλιά και είπε:

“Έλα, Μπαγιούμ, να καταλάβει αυτός ο άπιστος ο Αμφιλόχιος τι είναι η πραγματική υπακοή!”

Όπως ήταν νωπό το χώμα εκεί γύρω από την τριανταφυλλιά, άρχισε τότε να σηκώνεται και βγήκε έξω ένας βάτραχος. Σας λέω αυτό, που είδα με τα μάτια μου.

Στη συνέχεια είπε στο βάτραχο:

“Γύρνα τώρα, Μπαγιούμ, πίσω στη θέση σου και το βράδυ να πας να κάνεις την προσευχή σου!”

Εξεπλάγην και τον ρώτησα τι είδους προσευχή έκαμνε ο Μπαγιούμ.

Μου εξήγησε ότι ο βάτραχος το βράδυ πήγαινε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό, που ο Γέροντας είχε εκεί κι έλεγε την “ψαλμωδία” του. Παραξενεύτηκα και είπα μέσα μου: “Τώρα με κοροϊδεύει ο Γέροντας; Για ποια ψαλμωδία του βατράχου μου μιλά;”.

Την ίδια μέρα , με τη δύση του ήλιου, είχε πανσέληνο και εύκολα περπάτησα από το καλύβι μέχρι τον Τίμιο Σταυρό, σχεδόν απέναντι, και κάπως κρύφτηκα, γιά να μην δημιουργήσω ταραχή. Είχε έναν μεγάλο Σταυρό και σε λίγο βγήκε από το κελλί του ο Γέροντας Παΐσιος, στάθηκε μπροστά στον Σταυρό και άρχισε να κάνει τον σταυρό του. Δεν πέρασε ούτε λεπτό —φαντάσου εξήντα δευτερόλεπτα— και άρχισε, μέσα στην σιγαλιά της νύχτας, ένα ντούπ, ντούπ, ντουπ.

“Έλα, Μπαγιούμ, έλα Μπαγιούμ, έλα, ας υποθέσουμε να πούμε, έλα να κάνουμε τις μετάνοιες μας, μπροστά στον Σταυρό του Χριστού!”.

Το ντουπ-ντουπ συνεχίστηκε. Μπαγιούμ όνομα από τους Βεδουΐνους του Σινά, αλλά κανένας δεν φαινόταν. Και, νάτος. Ένας πελώριος βάτραχος —μπράσκες τους λένε αλλού— ήρθε με πηδηματάκια και στάθηκε δίπλα στον Γέροντα. Σηκωνόταν ο Άγιος Παΐσιος, σηκωνόταν κι ο βάτραχος, και έκαμναν τις μετάνοιες τους μπροστά στον Σταυρό του Χριστού. Εκεί, στον Σταυρό του παπά Τύχωνα!

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994), η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

CpnnbF9UEAEkO7k.jpg

Scan.jpg

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

01.jpg

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994),

η διψασμένη οχιά και τα άλλα ζώα

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης (+1994) εξημέρευε εξίσου τους ανθρώπους και τα ζώα. Πολλοί ταραγμένοι άνθρωποι έβρισκαν κοντά του γαλήνη. Αλλά και τα ζώα επίσης τον αγάπουσαν καθώς ακτινοβολούσε την αγνή άδολη αγάπη προς όλη τη κτίση.

Διηγείται ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

Μια φορά, τότε που ήμουν με την κήλη, κάποιοι εργάτες κουβαλούσαν ξύλα με τα ζώα εκεί στην περιοχή του Καλυβιού.

Βλέπω σε μία στιγμή ένα ζώο να πέφτη, το καημένο, κάτω και το σαμάρι με τα ξύλα να πέφτει πάνω του.

Δίπλωσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να τα ισιώση.

Εγώ ξέχασα ότι είχα κήλη, ξέχασα ότι δυσκολευόμουν ακόμη και να περπατήσω.

Τρέχω πετάω τα ξύλα. Πάω να σηκώσω το σαμάρι, δεν μπορούσα. Δίνω μία τραβάω τα σχοινιά και ελευθερώσα το ζώο.

Οπότε ένα Πατέρας που ήταν εκεί κοντά φώναξε: “Πρόσεξε, έχεις κήλη, θα πάθεις καμμία ζημιά!”.

Τότε θυμήθηκα ότι είχα κήλη.

“Καλά”, του λέω, “εγώ έχω κήλη. Εσύ που δεν έχεις κήλη γιατί δεν έτρεξες;”.

“Φοβήθηκα μη με κλωτσήσει”, μου λέει.

Ευλογημένε, του λέω το ζώο και λύκος να είναι, όταν το καημένο βρίσκεται σε ανάγκη, ζητάει βοήθεια και δεν κάνει κακό στον άνθρωπο.

Αλλά ακόμη και αν διψούν τα ζώα, στον άνθρωπο καταφεύγουν, γιατί ο άνθρωπος είναι το αφεντικό τους.

Θυμάμαι μία φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, ένα καλοκαίρι, μία οχιά κατέβηκε από την λαμαρίνα της σκεπής και κουλουριάστηκε μπροστά μου. Σήκωνε το κεφάλι της ψηλά,
έβγαζε τη γλώσσα της και σφύριζε. Διψούσε πολύ —Είχε καεί από τον πολύ καύσωνα— και με απειλούσε. Ζητούσε νερό, αλλά με επιτακτικό τρόπο, λες και ήμουν υποχρεωμένος να της φέρω νερό.

“Βρε”, της λέω, “εσύ, έτσι που κάνεις, δεν συγκινείς τον άλλον”.

Της έβαλα μετά νεράκι και ήπιε.

Τα τσακάλια πολύ με συγκινούν, γιατί, όταν πεινούν κλαίνε σαν μωρά παιδιά.

Να δείτε τί έχω πάθει με τα γατάκια τώρα στο Καλύβι.

Πρόσεξαν πως κάθε φορά που χτυπούσε το καμπανάκι, έβγαινα έξω, και πότε-πότε τους έριχνα κάτι για να φάνε.

Όταν λοιπόν πεινούν, τραβούν το σκοινί και χτυπάει το καμπανάκι. Βγαίνω και βλέπω να χτυπούν αυτά το καμπανάκι και τα ταίζω. Πως τα έχει κάνει όλα ο Θεός!

Πηγή:

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου

Πάθη και Αρετές

Λόγοι Ε´

εκδ. Ι. Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος,

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

 

Video: Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) & τα δύο θαυμαστά περιστατικά με τις σαύρες & τους αθέους

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

& τα δύο θαυμαστά περιστατικά με τις σαύρες & τους αθέους

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, η συζήτηση περί υπάρξεως Θεού & η σαύρα πού μίλησε λέγοντας ότι υπάρχει Θεός, η Αγία Τριάδα

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Agama-Lizard-Wallpapers-1024x768.jpg

ceacceb3ceb9cebfcf82-ceb3ceadcf81cf89cebd-cf80ceb1ce90cf83ceb9cebfcf82-cebf-ceb1ceb3ceb9cebfcf81ceb5ceafcf84ceb7cf823.jpg

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

12 Ιουλίου

11750638_1018629164821747_4936099286923187669_n.jpg

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης,

η συζήτηση περί υπάρξεως Θεού & η σαύρα πού μίλησε

λέγοντας ότι υπάρχει Θεός, η Αγία Τριάδα

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Τά ἀκόλουθο παραθέματα ἀφορᾶ τό μακαριστό π. Παΐσιο, τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη (+1994).

Γράφει ὁ Ν. Ζουρνατζόγλου:

«Μία μέρα, ὅταν ἐργαζόμουν ὡς ταξιτζῆς, μπαίνει στό ταξί ἕνα ζευγάρι. Αὐτό συνέβη, ἄν θυμᾶμαι καλά, τό ἔτος 1981. Μπροστά στό αὐτοκίνητο εἶχα μία φωτογραφία τοῦ Γέροντος Παϊσίου, καθώς κι ἕνα σταυρό. Τό ζευγάρι πού μπῆκε στό ταξί ἦταν συμφοιτητές. Ἀκούω τήν κοπέλα νά λέη τό ὄνομα “Παΐσιος”. Τότε τούς ρωτῶ: “Γνωρίζετε τόν πατέρα Παΐσιο;”. “Βεβαίως τόν ξέρουμε”, μοῦ ἀπαντοῦν καί μοῦ διηγοῦνται τήν ἑξῆς ἱστορία: “Τρεῖς συμφοιτητές τους πῆγαν στό Ἅγιον Ὄρος χάριν τουρισμοῦ καί περιεργείας. Ἀφοῦ περιδιάβηκαν πολλά, κατέληξαν στό Γέροντα Παΐσιο. Ὅταν πῆγαν στό κελλί του, βρίσκονταν κι ἄλλοι προσκυνητές ἐκεῖ. Τό θέμα τῆς συζητήσεως ἦταν περί ὑπάρξεως Θεοῦ. Ἕνας ἀπ᾽ τούς τρεῖς αὐτούς φοιτητές, ὁ πιό ἀνήσυχος, λέει: ῾Πιστεύεις, Γέροντα, ὅτι ὑπάρχεις Θεός;᾽.
Ὁ Γέροντας δέν τοῦ ἀπήντησε. Κατέβασε λίγο τά μάτια του καί χαμογέλασε. Ἐκείνη τήν ὥρα περνᾶ ἀπό μπροστά τους μία σαύρα. Λέει ὁ Γέροντας στή σαύρα:
—Γιά πές μου, ὑπάρχει Θεός;
Τότε, ὤ τοῦ θαύματος, ἡ σαύρα μιλᾶ μέ ἀνθρώπινη φωνή καί λέει:
—Ὑπάρχει Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιο Πνεῦμα, Τριάς Ἁγία!
Μόλις τ᾽ ἄκουσαν αὐτό οἱ τρεῖς φοιτητές, τά ᾽χασαν. Ἐκεῖνος πού ἔκανε τήν ἐρώτησι λιποθύμησε, ὁ ἄλλος ἔγινε χλωμός, ἄσπρος σάν τό μπαμπάκι, κι ὁ τρίτος μετά βίας στεκόταν ὄρθιος. Ἐκεῖνος πού λιποθύμησε, συνῆλθε μετά ἀπό προσευχή τοῦ Γέροντος, ἔμεινε στό Ὄρος κι ἔγινε μοναχός. Ὁ δεύτερος, πού χλώμιασε, εἶπε στό Γέροντα ὅτι θά πάη νά τακτοποιήση κάποια πράγματα κι ὅτι θά ξαναγυρίση γιά νά γίνη μοναχός, ὅπως κι ἔγινε. Ὁ τρίτος ἐπέστρεψε στόν κόσμο”.
Παρά τό ὅτι δέν ἀμφέβαλα ὅτι ὁ Γέροντας μποροῦσε νά κάνη κάτι τέτοιο, σκέφθηκα πώς εἶναι παιδιά κι ἴσως τά παραλένε. Ὅταν, ἀργότερα τόν ἐπισκέφθηκα, τοῦ εἶπα:
—Γέροντα, αὐτό κι αὐτό μοῦ συνέβη. Εἶναι ἀλήθεια;
—Ναί, μοῦ ἀπαντᾶ, εἶναι ὅπως σοῦ τά εἶπαν.
Τότε ἔσκυψα, τοῦ φίλησα τό χέρι, πῆρα τήν εὐχή του κι ἔφυγα διπλά ἐνισχυμένος».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

Περί Ἐξελίξεως 1

ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Σταμάτα 2014

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών βιβλίου, 2108220542

Η απλότητα & η αγάπη ενός Μοναχού για όλη την κτίση

http://multilingual-christianity-orthodoxy.blogspot.com

MULTILINGUAL CHRISTIANITY – ORTHODOXY

Ἡ ἁπλότητα & η ἀγάπη ἑνός Μοναχοῦ γιά ὅλη τήν κτίση

Ἐνθυμοῦμαι ἐδῶ, στήν Μετάνοιά μας, ἕνα Γεροντάκι μοναχό ἀπ᾽ τήν Ἤπειρο. Εἶχε τόσο ἁπλότητα καί ἀγάπη γιά τήν κτίσι ὅλη, πού ἄμα ἤθελε νά πάη στό διακόνημά του, στό ξυλουργεῖο, ἀνέβαινε ἀλλαχόθεν, ἀπ᾽ τόν πιό πάνω στένο δρομίσκο.

“Γιατί, Γέροντα, δέν πᾶς εὐθεία καί ταλαιπωρεῖσαι νά ἀνεβαίνης ἀπ᾽ τήν πάνω μεριά;”, τοῦ λέγαμε οἱ νεώτεροι.

Καί ἀπαντοῦσε:

“Ποῦ νά πάω εὐθεία, ἀδελφέ μου; Δέν βλέπεις πού εἶναι ξαπλωμένα ἐδῶ οἱ γάτοι τῆς μονῆς; Δέν θέλω νά τούς χαλάσω τήν ἡσυχία”.

Πηγή:

http://www.truthtarger.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) & το ετοιμοθάνατο γατάκι

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

0d1a9e4f0ed7dbe636fb40f6b6f103b0--islam-in-france-prayer-book

2017-03-25-1

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) & το ετοιμοθάνατο γατάκι 

Διηγείται Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Μου έκανε εντύπωση πώς ένας ταπεινός λογισμός κάνει αμέσως την Χάρη του Θεού να ενεργεί.

Είχε έρθει στο Καλύβι ένα ξένο γατάκι. Το καημένο, φαίνεται, κάτι είχε φάει που το πείραξε και ζητούσε βοήθεια. Χτυπιόταν από τον πόνο και πεταγόταν σαν το χταπόδι, όταν το χτυπούν… Το λυπόμουν που το έβλεπα σ’ αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Το σταύρωνα, το ξανασταύρωνα, τίποτε!

“Βρε ταλαίπωρε, λέω τότε στον εαυτό μου, βλέπεις τα χάλια σου; Τόσα χρόνια καλόγερος, ούτε ένα γατί δεν μπορείς να βοηθήσης!”. Μόλις ελεεινολόγησα τον εαυτό μου, εκεί που το γατάκι κόντευε να ψοφήση , αμέσως συνήλθε. Ήρθε κοντά μου, μου έγλειφε τα πόδια και έκανε χαρούμενο όμορφες τούμπες…

Τι δύναμη έχει η ταπείνωση! Γι’ αυτό λέει: “Εν τη ταπεινώσει ημών εμνήσθη ημών ο Κύριος”.

Έχω προσέξει ότι ένας ταπεινός λογισμός κάνει τον άνθρωπο να λάμπει, να ακτινοβολεί. Όταν ο άνθρωπος παίρνει όλο το σφάλμα πάνω του, τον λούζει η Χάρις του Θεού.

Ήρθε προχτές ένας γιατρός που έχει πολλά παιδιά και μου είπε: “Πάτερ μου, έχω πολλή υπερηφάνεια και γίνεται αιτία η δική μου υπερηφάνεια να κάνουν αταξίες τα παιδιά”. Και το έλεγε αυτό μπροστά στα παιδιά του και τα μάτια του ήταν βουρκωμένα , αλλά το πρόσωπό του έλαμπε!

Το ίδιο πρόσεξα προ ημερών και εδώ. Ήρθαν μερικές αδελφές να συζητήσουμε. Είπαμε διάφορα˙ αναγκάστηκα να τις μαλώσω πολύ. Μία από αυτές δεν βοηθήθηκε καθόλου˙ κρύα ήρθε, κρύα έφυγε˙ μόνον εκεί πέρα έλεγε τα κουσούρια των άλλων χαρτί και καλαμάρι- βλέπεις , όποιος δεν κάνει δουλειά στον εαυτό του, έχει αυτό το… χάρισμα! Μία άλλη στρυμώχθηκε, μέχρι που έκλαψε. Ταπεινώθηκε, αλλά μετά έλαμπε το πρόσωπό της. Βλέπετε τι κάνει ένας ταπεινός λογισμός με συντριβή! Αμέσως πάνε όλα τα κουσούρια στην άκρη, τακτοποιείται ο άνθρωπος και ακτινοβολεί το πρόσωπό του˙ ενώ με έναν λογισμό υπερήφανο ή βλάσφημο σκοτεινιάζει.

Όσο ανεβάζει πνευματικά την ψυχή μας ένας πολύ ταπεινός λογισμός που θα φέρει για μια στιγμή ο άνθρωπος, δεν την ανεβάζουν χρόνια ολόκληρα αγώνες υπερφυσικοί».

 

Από το βιβλίο:

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

Λόγοι Ε´