Orthodox Web

Orthodox Web

Continue reading “Orthodox Web”

Jesus on Goats and Sheep



Jesus on Goats and Sheep

When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory: And before him shall be gathered all nations: and he shall separate them one from another, as a shepherd divideth his sheep from the goats: And he shall set the sheep on his right hand, but the goats on the left.

Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world: For I was an hungred, and ye gave me meat: I was thirsty, and ye gave me drink: I was a stranger, and ye took me in: Naked, and ye clothed me: I was sick, and ye visited me: I was in prison, and ye came unto me. Then shall the righteous answer him, saying, Lord, when saw we thee an hungred, and fed thee? or thirsty, and gave thee drink? When saw we thee a stranger, and took thee in? or naked, and clothed thee? Or when saw we thee sick, or in prison, and came unto thee? And the King shall answer and say unto them, Verily I say unto you, Inasmuch as ye have done it unto one of the least of these my brethren, ye have done it unto me.

Then shall he say also unto them on the left hand, Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the devil and his angels: For I was an hungred, and ye gave me no meat: I was thirsty, and ye gave me no drink: I was a stranger, and ye took me not in: naked, and ye clothed me not: sick, and in prison, and ye visited me not. Then shall they also answer him, saying, Lord, when saw we thee an hungred, or athirst, or a stranger, or naked, or sick, or in prison, and did not minister unto thee? Then shall he answer them, saying, Verily I say unto you, Inasmuch as ye did it not to one of the least of these, ye did it not to me. And these shall go away into everlasting punishment: but the righteous into life eternal.

Matthew 25:31-46




Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991) & his wild birds





Saint Porphyrios

of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991)

& his wild birds

Saint Porphyrios was born Evangelos Bairaktaris in the village of Aghios Ioannis in the province of Karystia on the Greek island of Euboea (mod. Evia). The youngest of four, he left school after the first grade and worked in the town of Chalkida at a shop to make money for the family. He was a hard and obedient worker, and stayed there for a few years before moving to Piraeus on the mainland (it is Athens’ port) and working in a general store run by a relative.

Although he hardly knew how to read at the time, Elder Porphyrios had a copy of the Life of St John the Hut-Dweller which he read as a boy. St John inspired him. St John the Hut-Dweller was late fifth-century Constantinopolitan saint who secretly took up the monastic life at the famed monastery of the Acoimetae (Unsleeping Ones). After living for some years according to a very strict rule, St John was granted permission by his abbot to go life near his parents so as to cleanse his heart of earthly love for them. He then dwelled in a hut beside his family, identity unknown, for three years. He revealed himself to his mother on his deathbed.

Young Evangelos was inspired by St John the Hut-Dweller’s story and wanted nothing more than to become a monk. He tried to run away to Mt Athos, the Holy Mountain, to become a monk on a few occasions. When he was 12, he succeeded at his goal and entered the life of obedience to two very strict and severe elders. At the age of 14, he became a monk under the name Niketas, and at 16 he took his full vows.

During these early years of the monastic life, Elder Porphyrios was given no praise but many tasks. He spent much time alone on the mountain with no one but the birds. He learned the Psalms and the prayers by heart. And at age 19, he received a gift from the Holy Spirit of clear sight. When this gift came, he saw his elders approaching his position even though they were far away and around a corner. He knew what they were doing. Later in his life, Elder Porphyrios was able to use this gift of sight to counsel and care for Continue reading “Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991) & his wild birds”

«Ὁ ποιητής λέει: ὁ Θεός ἀγάπησε τά πουλιά καί δημιούργησε τά δένδρα. Ὁ ἄνθρωπος ἀγάπησε τά πουλιά καί δημιούργησε τά κλουβιά»

«Ὁ ποιητής λέει: ὁ Θεός ἀγάπησε τά πουλιά καί δημιούργησε τά δένδρα. Ὁ ἄνθρωπος ἀγάπησε τά πουλιά καί δημιούργησε τά κλουβιά».

Percy Show, Αγγλία, 1933: Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση



Percy Show, Αγγλία, 1933:

Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση

Ἡ νυχτερινή ὁδήγησι ἦταν ἄκρως ἐπικίνδυνη μέχρι λίγο πρίν τόν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοῦ οἱ προβολεῖς τῶν αὐτοκινήτων δέν ἦταν τόσο δυνατοί, ἐνῶ δέν ὑπῆρχαν σημάδια στό ὁδόστρωμα γιά νά προειδοποιοῦν γιά τυχόν στροφές. Οἱ περισσότεροι Βρεταννοί ὁδηγοί προσανατολίζονταν χάρι στίς ράγες τοῦ τράμ πού βρίσκονταν στούς δρόμους, ὅμως, στή δεκαετία τοῦ 1930 πολλές ἀπό αὐτές τίς ράγες εἶχαν μεταφερθῆ ἀλλοῦ. Τά μάτια, ὅμως, μίας γάτας θά ὑποκινοῦσαν κάποιον νά ἐπινοήση ἕνα μηχανισμό πού θά ἔκανε τήν ὁδήγησι πιό ἀσφαλή.

Τήν ἐποχή ἐκείνη, ἕνας ὑπάλληλος ὁδοποιΐας, ὁ Percy Show, ταξίδευε συχνά μέ τό αὐτοκίνητό του λόγῳ τῆς δουλειᾶς του καί εἶχε συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολη καί ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ νυχτερινή ὁδήγησι σέ δρόμους γεμάτους μέ στροφές. Μία νύκτα τοῦ 1933 γεμάτη μέ ὀμίχλη, ὁ Show ἐπέστρεφε στό σπίτι ὅταν πρόσεξε δύο μικρά πράσινα φῶτα, πολύ κοντά τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀπό περιέργεια κατέβηκε καί πρόσεξε ὅτι τά δύο “φῶτα” πάνω στά ὁποῖα εἶχαν “πέσει” οἱ προβολεῖς τοῦ αὐτοκινήτου ἦταν τά μάτια μίας γάτας πού κάθονταν στό φράκτη. Τότε κατάλαβε ὅτι κατευθύνονταν κατευθείαν πάνω στό φράκτη καί ὅτι οὐσιαστικά ἡ γάτα τοῦ εἶχε σώσει τή ζωή.

Τή στιγμή ἐκείνη ἀναρωτήθηκε ἄν θά μποροῦσε νά φτιάξη ἕνα μικρό μηχανισμό πού θά τοποθετοῦνταν, σέ μικρή ἀπόστασι τό ἕνα ἀπ᾽ τό ἄλλο, πάνω στό ὁδόστρωμα καί τό ὁποῖο θά ἀντανακλοῦσε τά φῶτα τῶν διερχόμενων αὐτοκινήτων, προειδοποιώντας κατά κάποιο τρόπο τούς ὁδηγούς γιά τήν πορεία τοῦ δρόμου.

Heilige Gillis (Hl. Egidius) van Frankrijk, uit Athene, Griekenland (+721) ╰⊰¸¸.•¨* Dutch



Heilige Gillis (Hl. Egidius) van Frankrijk,

uit Athene, Griekenland (+721)

Heilige Gillis de Eremiet (ook Egidius) is een van de veertien heilige noodhelpers in de annalen van de Kerk. Het zou een Occitaanse eremiet-monnik zijn geweest die in 640 geboren werd in Athene en de naam Ægidius kreeg. Later een kluizenaarsbestaan in Septimanië, een Visigotische provincie in de buurt van Narbonne. Hij zou een klooster gesticht hebben in Saint-Gilles, een plaats ten westen van Arles en ten zuiden van Nîmes en er rond 720 of 724 gestorven zijn. Zijn graftombe werd een belangrijke bedevaartplaats.

Hij zou in de Provence verbleven hebben, waarna hij Rome bezocht, alvorens zich terug te trekken in een bos in Collias (ten noorden van Nîmes) bij de Gardon-rivier. Na een warm onthaal in de stad Arles zou hij zich teruggetrokken hebben als eremiet in de buurt van Saint-Gilles, ten westen van Arles, en er een klooster gesticht hebben.

Egidius zou tijdens zijn kluizenaarschap in gezelschap hebben verkeerd van een hinde, die hem van melk voorzag. De Wisigotische koning Wamba (of zijn opvolger Flavius) hield eens een jachtpartij, waarop de hinde naar de kluis van haar kameraad vluchtte, waar Wamba Egidius, getroffen door een pijl van één de jagers, ontmoette en ontroerd was door de vriendschap van Egidius en het hertje. Hij bood een plaats aan om een abdij te stichten, waarvan Egidius abt werd.

Zijn naamdag wordt gevierd op 1 september.

Ο Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος, ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721) και το ελάφι του



Άγιος Αιγίδιος (St Giles) ο Αθηναίος,

ερημίτης και ηγούμενος Μονής στη Γαλλία (+721)

1 Σεπτεμβρίου





Γόνος μιας από τις πλουσιώτερες οικογένειες των Αθηνών ήταν ο Άγιος Αιγίδιος. Οι θεοσεβείς γονείς του, Θεόδωρος και Πελαγία, του ενέπνευσαν τα ευγενέστερα θρησκευτικά αισθήματα και όλες τις χριστιανικές αρετές. Προώδευσε δε τόσο στην τελειότητα, ώστε απέκτησε το χάρισμα να θαυματουργή.

Μετά τον θάνατο των γονέων του, διεμοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία του και αποφάσισε να φύγη μακριά, για να ασκητεύση. Έτσι, μια νύκτα ανεχώρησε κρυφά μ’ ένα πλοίο για την Μασσαλία της Γαλλίας. Στην διάρκεια του ταξιδιού, με τις προσευχές του, έσωσε επιβάτες και πλήρωμα από αναπόφευκτο ναυάγιο.

Όταν έφθασε στον προορισμό του, ανέβηκε τον Ροδανό ποταμό και κατέφυγε σε μια άγρια χαράδρα. Εκεί, σε μια απρόσιτη σπηλιά, βρήκε τον πατριώτη του Άγιο Βενέδιμο. Μαζί αγωνίσθηκαν για την απόκτησι της τελειότητος.

Σύντομα οι χωρικοί ανακάλυψαν το κρησφύγετό του και οι ασθενείς, γνωρίζοντας το χάρισμά του, άρχισαν να συρρέουν προσμένοντας κάποιο θαύμα. Ο Άγιος Αιγίδιος αναγκάσθηκε τότε να εγκαταλείψη τον αγαπητό του δάσκαλο και να καταφύγη μακριά, σε μια ακατοίκητη κοιλάδα του Ροδανού, την Φλαβιανή.

Βρήκε μια σπηλιά και αποφάσισε να κατοικήση εκεί. Κατάκοπος από την περιπλάνησι έκανε την προσευχή του και έπεσε να κοιμηθή. Το πρωί, μόλις άνοιξε τα μάτια του, αντίκρυσε μπροστά του ένα θηλυκό ελάφι. Στεκόταν άφοβα μπροστά του και, μόλις ο Άγιος σηκώθηκε, πήγε και γονάτισε μπροστά στα πόδια του. Το ζώο αυτό έμεινε κοντά του και του πρόσφερε το γάλα του για τροφή.

Ο βασιλιάς των Βησιγότθων Φλάβιος Βάμβα, που είχε κατακτήσει εκείνα τα μέρη, βγήκε μια ημέρα για κυνήγι στην κοιλάδα του Ροδανού με την ακολουθία του. Ξαφνικά είδε μπροστά του το ελάφι του Αγίου και άρχισε να το καταδιώκη. Εκείνο όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στην σπηλιά, αναζητώντας την προστασία του Αγίου Αιγιδίου. Σε λίγο έπεσε η νύκτα και οι κυνηγοί έφυγαν. Κάποιο βέλος όμως, που είχαν ρίξει την ώρα που το ελάφι έμπαινε στην σπηλιά, είχε πληγώσει τον Αιγίδιο στο χέρι.

Την επόμενη ημέρα οι κυνηγοί ξαναγύρισαν, αναζητώντας το θήραμά τους. Μπήκαν στην σπηλιά και έμειναν κατάπληκτοι από το θέαμα που αντίκρυσαν. Ο ερημίτης κειτόταν αιμόφυρτος και δίπλα του το ελάφι, γονατισμένο, έγλυφε την πληγή του.

Ο Φλάβιος συγκινήθηκε και ζήτησε να περιθάλψη τον Άγιο. Εκείνος τον ευχαρίστησε ,του δήλωσε όμως ότι προτιμά να του μείνη η πληγή, για να έχη έτσι την ευκαιρία να υποφέρη για τον Σωτήρα του. Ο Φλάβιος, θαυμάζοντας την αγιότητα του ερημίτη, όχι μόνο άφησε ανενόχλητο το ελάφι, αλλά έκτισε δύο Εκκλησίες και μία Μονή για να στεγάση τους μοναχούς μαθητές του ο Άγιος. Έναν μόνο όρο του έθεσε: να διευθύνη ως Ηγούμενος την Μονή όσο θα ζούσε.

Πράγματι, ο Άγιος Αιγίδιος διηύθυνε με σωφροσύνη και πατρικά αισθήματα την Μονή μέχρι το 721, οπότε παρέδωσε την ωραία του ψυχή στον Θεό, σε ηλικία 83 χρόνων.