Saint Desle (Deicola / Deicolus), d’Irlande et de France (+625) – 18 janvier ╰⊰¸¸.•¨* French

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

3ba871cf51520ee569e9869be80c5550

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Saint Deicola / Deicolus

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

Saint Desle (Deicola / Deicolus),

d’Irlande et de France (+625)

18 janvier

La vie de saint Desle (Deicola / Deicolus) est connue par un écrit anonyme de la fin du ixe siècle, la Vita Deicola.

Né en Irlande à une date inconnue, il serait le frère de saint Gall. Il entra tout jeune à l’abbaye de Bangor et vécut attaché à la spiritualité de saint Colomban. Il suivit ce dernier au monastère de Luxeuil où il passa sa vie de 590 à 610.

Au début de l’année 610, à l’instigation du roi Thierry et de Brunehilde, les moines de Luxeuil durent s’exiler et prirent le chemin de Besançon. Sur la route, saint Desle, épuisé, dut laisser partir ses compagnons.

La “Vita Deicola” raconte qu’arrivé ainsi dans la forêt de Darney, il fit jaillir une source en frappant la terre de son bâton et rencontra ensuite un berger qui le conduisit vers une chapelle dédiée à saint Martin, près de laquelle il construisit une cabane.

Plus tard, ayant recouvré la santé, saint Desle partit fonder un nouveau monastère, près de Lure, encouragé par Clotaire II qui lui offrit un vaste domaine. Là, il reprit la règle de Luxeuil, en y apportant quelques adoucissements, se rapprochant de la règle de saint Benoît qui commençait à s’étendre en Occident. Saint Desle entreprit alors un voyage vers Rome afin d’aller faire approuver sa règle par le pape. Il mourut en 625.

Saint Desle est considéré comme un saint guérisseur des maladies des petits enfants, mais aussi comme un protecteur du bétail.

Source:

Wikipedia

Advertisements

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) και οι σκατζόχοιροι

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (+1994) σηκώθηκε καί μᾶς ἔφερε καρπούζια γιά κέρασμα. Στό τέλος ἄρχισε νά μαζεύη τίς καρπουζόφλουδες. Πῆγα νά τόν βοηθήσω καί μοῦ λέει:

—Ἔλα μαζί.

Πήγαμε κοντά στό συρματόπλεγμα. Σ᾽ ἕνα βαθούλωμα ἦταν ἕνας σκατζόχοιρος μέ τά νεογέννητα μικρά του.

—Ἄς ἀφήσουμε ἐδῶ τίς καρπουζόφλουδες γιά νά φᾶνε. Κοίταξέ τα, σάν ποντικάκια εἶναι!

Ὁ Γέροντας δέν ἔχασε τήν εὐκαιρία νά τά παρομοιάση μέ τήν πνευματική ζωή. Γιά μία ἀκόμη φορά θαύμασα τήν εὐφυΐα του.

—Βλέπεις τά ἀγκάθια τους, εἶναι ἀκόμη ἀπαλά καί μπορεῖς νά τά χαϊδέψης, ἐνῶ τῆς μάνας τους εἶναι σκληρά καί θά σέ τρυπήσουν ἄμα τήν ἀγγίξης. Ἔτσι εἶναι καί τά πάθη τῶν ἀνθρώπων. Τῶν μικρῶν παιδιῶν τά πάθη εἶναι ἀπαλά καί χαϊδεύονται. Τῶν μεγάλων εἶναι σκληρά καί τρυποῦν!

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625) – 18 gennaio ╰⊰¸¸.•¨* Italian

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

CrNSsFUWAAAFtmC.jpg

3461965831330193185-account_id=182.jpg

San Deicolo

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

3333265023491323278-account_id=182.jpg

San Deicolo di Irlanda e la Francia (+625)

18 gennaio

San Deicolo, in francese Deisle o Desle, in gaelico Dichuil o Dichul (Leinster, 530 circa – Lure, 18 gennaio 625), fu un monaco irlandese, fondatore ed abate di abbazie in Francia.

Discepolo di Colombano di Bobbio, partì con lui nel 576 dall’Irlanda per la Gallia, dove fondarono la grande abbazia di Luxeuil nei Vosgi. Quando nel 610 San Colombano fu esiliato in Italia da Teodorico II, San Deicolo fondò l’abbazia di Lure, arricchita e dotata di ogni genere di beni ad essa necessari dal re merovingio Clotario II, che aveva riconosciuto la qualità spirituali di Deicolo.

A Lure il monaco irlandese trascorse il resto della sua vita sino alla morte, avvenuta verso l’anno 625.

Deicolo era noto per i numerosi miracoli compiuti in vita ed in morte, attribuitigli da una biografia risalente al X secolo, scritta da un monaco di Lure.

Fonte:

Wikipedia &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Orthodox Heart Sites

A Native American Prayer – We will fly on wings like eagles

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

http://nativeamericansmetorthodoxy.wordpress.com

NATIVE AMERICANS MET ORTHODOXY

ALASKA OF MY HEART

6914980-flight-of-freedom-bald-eagles

A Native American Prayer

We will fly on wings like eagles

╰⊰¸¸.•¨*

Dear God

I bow my head

and ask,

If it be Thy will,

please save this land

from those who seek

to destroy it.

-Amen-

Source:

https://www.facebook.com/Native-American-Orthodox-Christian-Fellowship-NAOCF-160917590660985/HERE

FACEBOOK: NATIVE AMERICAN ORTHODOX CHRISTIAN FELLOWSHIP (NAOCF)

So we are truly on a wing and prayer. What an incredible symbol. When I was in Alaska as part of Alaska Team 2001 sent by the Orthodox Christian Missionary Center (http://www.ocmc.org) I saw a bald eagle, everyday, and if I saw one, I ALWAYS saw three minimum.

I’ve always loved our national symbol and spending the time that I did in Alaska gave me such a feeling of peace and love for this land in which I was born and for it’s Native Peoples that I can’t even express. Seeing Eagles everyday gave me a feeling like I was sharing my experience with them.

I am aware that such atrocities were committed against the Indigenous Populations here in both North & South America (let’s not forget the Hawaiians and other Pacific Islanders as well), by Western Europeans in the name of God and of “Progress”. While Alaskans were not totally exempt from all that, it should be noted that the Orthodox Church in Alaska more often helped and protected the Alaskans (where & when they could).

Anyone who is interested can check out our website at: http://www.NAOCF.org for more information and through that site you can reach out to our Spiritual Adviser Fr. Thomas Andrew who is a Native Yupik Priest. Also, I’ll refer you to a PDF of our Journal (also available on our website) in particular an article written by Fr. Michael Oleksa, another Native Priest living and serving in Alaska. They are just two of the Native clergy serving Our Lord and their People in the North.

 

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Ο Γέροντας Ευμένιος Λαμπάκης

των Ρουστίκων της Κρήτης (+2005) και ο ποταμός

που άνοιξε όπως η Ερυθρά Θάλασσα

Μία χρονιά, παραμονές Χριστουγέννων, ἦταν ἡ σειρά τοῦ π. Εὐμενίου Λαμπάκη τῶν Ρουστίκων (+2005) νά πάη στό Μετόχι καί μέ ἱερή ἀνάμνησι διηγήθηκε κάποτε στόν π. Σπυρίδωνα:

Ἐκεῖνη τήν χρονιά, παιδί μου, εἴχαμε πολύ βαρυχειμωνιά καί πολλά χιόνια στό Μοναστήρι. Τό κρύο ἦταν τότε τσουχτερό, ὄχι ὅπως εἶναι τώρα. Ἦταν ἄγριοι οἱ χειμῶνες ἐκεῖνα τά χρόνια. Ἑτοιμάσθηκα, λοιπόν, τήν προπαραμονή νά πάω νά λειτουργήσω στό Μετόχι, στήν Παναγία. Θά κάναμε νωρίς τόν Ἐσπερινό μέ τούς πατέρες καί μετά θά ἔπαιρνα τήν φοράδα τῆς Μονῆς καί θά ἔφθανα τήν ἄλλη μέρα στό χωριό. Ἦταν μακρύς ὁ δρόμος, ἄγριος καί δύσβατος. Περνοῦσες μέσα ἀπό φαράγγια καί κακοτοπίες. Ἀπό νωρίς εἶχε ἕνα ἄγριο ξεροβόρι. Ἄρχισε νά φυσάη πολύ, νά ψιλοχιονίζη καί νά κάνη πάρα πολύ κρύο. Πῆγα, λοιπόν, ἀπό νωρίς καί ἀχυροτάϊσα τήν φοράδα. Μέ θωρεῖ ὁ Ἡγούμενος, ὁ π. Βασίλειος, ἕνας Ἅγιος Γέροντας, καί μοῦ λέει:

—Εὐμένιε, ποῦ θά πᾶς;

—Θά πάω, Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας νά λειτουργήσω αὔριο στήν Παναγία.

—Τί λές, Εὐμένιε, δέν φοβᾶσαι τό Θεό; Δέν βλέπεις τί γίνεται ἐδῶ πέρα, χαλάει ὁ κόσμος ἀπ᾽ τό κρύο, τόν ἀέρα, τή βροχή, τό χιόνι, πῶς θά πᾶς;

Ἐκεῖνα τά χρόνια, παιδί μου, δέν εἴχαμε οὔτε ὀμπρέλες οὔτε ἀδιάβροχα καί ἦταν δύσκολες οἱ μετακινήσεις, ἀλλά τοῦ λέω:

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας θά πάω.

—Πῶς θά πᾶς; Σέ μία ὥρα θά σκοτεινιάση καί δέν θά βλέπης!

—Γέροντα, μέ τήν εὐχή σας, τοῦ λέω, θά πάρω τόν λύχνο τῆς Μονῆς καί θά πάω.

Καί τόν βλέπει, λέει, ὁ Ἡγούμενος νά παίρνη τόν λύχνο, ὁ ὁποῖος εἶχε τέσσερα φυτίλια, γιά νά φωτίζη περισσότερο, καί ἀφοῦ πρῶτα ἔβαλε λίγο λάδι ἀπ᾽ τό καντήλι τοῦ Προφήτη Ἠλία τό ἀπογέμισε μέ λάδι ἀπ᾽ τό μπουκάλι. Ἔβαλε τρεῖς ἐδαφιαῖες μετάνοιες στήν εἰκόνα τοῦ Προφήτη Ἠλία καί ἄναψε τό λύχνο ἀπ᾽ τό καντήλι του.

—Βγῆκα, λοιπόν, παιδί μου ἔξω καί φύσαγε τόσο ὁ ἀέρας, πού ἦταν ἕτοιμος νά πάρη τήν φοράδα καί ἐμένα. Ὁ λύχνος, ὅμως, παιδί μου, δέν ἔσβηνε. Εἶναι, παιδί μου, δυνατόν; Κι ὅμως εἶναι δυνατόν, ὁ λύχνος δέν ἔσβηνε καί μοῦ ἔφεγγε ὅλη τή νύκτα. Ὅταν ἔφτασα σ᾽ ἕνα σημεῖο πού λέγεται κακός πόρος, ἔπρεπε νά περάσω ἕνα ρυάκι πού τό καλοκαίρι γίνεται ξεροπόταμο, ἀλλά τόν χειμῶνα κατέβαζε πολύ νερό, ὅταν ἔβρεχε, καί δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος γιά νά περάσης. Φθάνοντας, λοιπόν, ἐκεῖ κοντά στό ρυάκι θωρῶ τήν φοράδα καί βάζει ἀντισκάρι τά δύο της μπροστινά πόδια καί δέν ἤθελε νά πάη οὔτε μπρός οὔτε πίσω. Κάτι εἶχε τρομάξει τήν φοράδα καί δέν κουνιόταν. Κάνω, ἔτσι, τόν λύχνο πιό ψηλά καί τί νά δῶ. Τό ποτάμι νά ἔχη φουσκώσει, νά κατεβάζη ξύλα, κλάδια, πέτρες. Ἐνῶ ἐγώ ἤξερα ὅτι ἦταν ρυάκι, τώρα τό νερό περνοῦσε πάνω ἀπό μία ξύλινη γέφυρα, ἀπ᾽ τήν ὁποία περνοῦσαν μόνο πεζοί. Ἐμεῖς ἔπρεπε νά περάσουμε μέσα ἀπ᾽ τό ποτάμι, διότι ἡ γέφυρα δέν ἄντεχε τό ἄλογο, ἀλλά τό ζῶο φοβήθηκε μέ αὐτό τό ὁποῖο εἶδε. Κατάλαβε ὅτι κινδύνευε. Ξεπέζευσα, λοιπόν, καί σιργούλευα τό ζῶο καί τοῦ ᾽λεγα:

—Μήν φοβᾶσαι, μήν φοβᾶσαι δέν θά μᾶς ἀφήση ἡ Παναγία. Θά περάσουμε.

Καί βλέπω τό ζῶο νά σηκώνη τά αὐτιά του ψηλά καί πέφτω, παιδί μου, καταγῆς, ἐνῶ ἔβρεχε καί χιόνιζε καί λέω:

—Παναγία μου, βοήθησέ με, στά χέρια σου εἴμαι, νά μήν μείνης ἀλειτούργητη. Βοήθησέ με νά περάσω μέ τό ζῶο ἀπέναντι.

Καί σταυρώνω, παιδί μου, τό ποτάμι καί τί ἔγινε; Σταμάτησε τό νερό νά τρέχη καί ἄνοιξε ὁ ποταμός σάν τήν Ἐρυθρά Θάλασσα. Περάσαμε ἀπέναντι καί αἰσθανόμουν τῆς φοράδας τά πέταλα νά κτυπάνε πάνω σέ ξερές πέτρες. Κι ὅταν φθάσαμε στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ ποταμιοῦ ἀκούω ἕνα μεγάλο θόρυβο καί ἕνα μεγάλο κύμμα καί ξαναγύρισε τό ποτάμι καί ἀκολούθησε τήν πορεία του.

Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τό εἶχε ἐκμηστηρευθῆ ὁ π. Εὐμένιος μόνο στόν π. Σπυρίδωνα, μέ ἐντολή νά μήν τό πῆ σέ κανένα ὅσο ἐκεῖνος ζοῦσε. Ὀ π. Σπυρίδων, ὅμως, τό εἶπε κάπου καί διαδόθηκε παντοῦ. Γιά τήν ἀνυπακοή του αὐτή τόν ἐπετίμησε μέ κανόνα ὁ Γέροντας.

Πηγή:

http://orthodoxa-biblia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ

Father Cleopa Ilie of Romania (+1998) & the birds in the Divine Liturgy

http:/romaniaofmyheart.wordpress.com

ROMANIA OF MY HEART

Source:

http://www.sfaturiortodoxe.ro

http://ww.sfaturiortodoxe.ro

http://www.sfaturiortodoxe.roorthodox_advices_cleopa_life.htm

ORTHODOX ADVICES

Father Cleopa Ilie of Romania is a Saint of our days who died in December 2, 1998.

In May of 1948, on the feast of Ss. Constantine and Helen, Father Cleopa delivered a homily in which he said, “May God grant that our own rulers might become as the Holy King and Queen were, that the Church might be able to also commemorate them unto the ages.” The next day the state police took him to prison, leaving him in a bedless cell without bread or water for five days. After being released Father Cleopa, upon good counsel, fled to the mountains of Sihastria, where he lived in a in a hut mostly underground. There the elder prayed night and day seeking the help of God and the Theotokos.

During this time the elder was visited by the grace of God in the following way. Fr. Cleopa told his disciples that when he was building his hut, birds would come and sit on his head. The first time he served Liturgy on a stump in front of his hut, as he was communing the Holy Mysteries, a flock of birds came and gathered, such as he had never seen before. As he gazed upon them in astonishment, he noticed that each one had the sign of the Cross marked on it forehead.

Another time, after the preparation for Liturgy and having read all the prayers, he set the Antimension on the tree stump and began the Liturgy with the exclamation, “Blessed is the Kingdom of the Father and the Son and the Holy Spirit, now and ever and unto the ages of ages!” Again the birds appeared, and as they perched in the branch of the tree they began to sing in beautiful and harmonic voices. Fr. Cleopa asked himself, “What could this be?” And an unseen voice whispered to him, “These are your chanters on the cliros.” These signs and others encouraged the Elder immensely during his time of exile.

Another time, he was serving the Divine Liturgy when he was living as a recluse and he had no choir. As he approached the time for the Cherubic Hymn, he heard a voice behind him tell him that he has his choir. Elder Cleopa looked around and birds with crosses on their heads descended and started singing the Cherubic Hymn, and then vanished when the Liturgy was over.

Ό Άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

https://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Ό Άγιος Σπυρίδων της Κύπρου (+348) & οι 100 κατσίκες του

Ό Άγιος Σπυρίδων Επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, γεννήθηκε το 270 στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια της Κύπρου. Στα νεανικά του χρόνια ζούσε ως απλός αλλά ενάρετος βοσκός.

Κάποτε, πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν και ο Άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο Άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε. Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω. Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι, μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια. Ο Άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του: «Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό. Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;». Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του. Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε, το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.

Πηγή:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος

εκδ. Άθως

 

We als bijen dienen te zijn – Heilige Paisios van de berg Athos, Griekenland (+1994) ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

We als bijen dienen te zijn

Heilige Paisios van de berg Athos, Griekenland (+1994)

Heilige Paisios [1924-1994] [een wijze oudere, die door veel monniken en leken op de berg Athos (Gr.) werd benaderd, die om raad waren verlegen], leerde dat we als bijen dienen te zijn.

Een bij zal de éne bloem vinden op een mestvaalt, zo zei deze grote 20ste eeuwse leraar van de Heilige berg Athos.
Het probleem is dat het merendeel van ons zich voordoen als vliegen, die de enige stapel mest in een veld vol bloemen vinden.

“Gods Wil” is onze bloem, we dienen “Hem” te ontdekken, te benaderen en in onszelf te zoeken en daar “bij Hem” te rade te gaan en “Hem” te vinden.

Bron:

http://www.lucascleophas.nl

LUCAS CLEOPHAS

Ο Όσιος Γαβριήλ του Λέσνοβο της Σερβίας (+980) θεραπεύει το κοπάδι ενός βοσκού

http://serbiaofmyheart.wordpress.com

SERBIA OF MY HEART

Ο Όσιος Γαβριήλ του Λέσνοβο της Σερβίας (+980)

θεραπεύει το κοπάδι ενός βοσκού

Κάποια μέρα ἕνας βοσκός, ὁ ὁποῖος ἔβοσκε τό κοπάδι του, συνάντησε τυχαῖα τόν Ὅσιο Γαβριήλ τοῦ Λέσνοβο τῆς Σερβίας (+980), πού ἐκείνη τήν ὥρα στεκόταν σέ διάπυρη προσευχή ἐπάνω σ᾽ ἕνα βράχο μέσα σέ μία πελώρια πεδιάδα. Ἠ προσευχή πού ἔρρεε ἀκατάπαυστα ἀπ᾽ τήν καρδιά Ἁγ. Γαβριήλ ἦταν ἡ προσευχή τοῦ δικαίου τελώνη: “Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ”(Λκ 18,33). Ὀ βοσκός ἔπεσε στά πόδια τοῦ Γαβριήλ, ζητώντας τήν εὐλογία του. Ὀ Ἅγιος τότε ρώτησε, “Τί θέλεις, παιδί μου;”. Ὁ ταπεινός βοσκός φώναξε, “Ἅγιε Πατέρα, σάν ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτωλῆς μου φύσεως, ὅλο τό μαλλί τῶν προβάτων μου ἔχει ξεραθῆ καί ἔπεσε. Σέ παρακαλῶ, σέ ἱκετεύω, προσευχήσου στό Χριστό τό Θεό μας γιά αὐτά”. “Μή φοβᾶσαι, παιδί μου, Ὁ Θεός θά μετατρέψη τή λύπη σου σέ μεγάλη χαρά”, ἀπάντησε ὀ Ἅγιος στόν καταταραγμένο βοσκό, παρηγορώντας τον μέ τή γνῶσι ὅτι ὁ Θεός θέλει κάθε ζῶσα ὕπαρξι (καί τά ζῶα, φυσικά) νά εἶναι σῶοι καί ἀβλαβές. Κοντά στόν τόπο ὅπου προσευχόταν ὁ Γαβριήλ ὑπῆρχε μία μεγάλη τρύπα γεμάτη μέ νερό ἀπ᾽ τή βροχή πού εἶχε πέσει νωρίς τό πρωΐ. Ὁ Ἅγιος ὕψωσε τά μάτια καί τά χέρια του πρός τόν Οὐρανό καί προσευχήθηκε στόν Παντοκράτορα Θεό ( τό Δημιουργό τῶν ὅλων), κάνοντας τό Σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἐπάνω ἀπ᾽ τό νερό. Τραβώντας λίγο ἀπό αὐτό τό νερό, ὁ Ἅγιος τό ἔδωσε στό βοσκό, λέγοντας, “Πάρε ἀπό αὐτό τό νερό, παιδί μου, καί ράντισε τό κοπάδι σου”. Ἔπειτα, πρός ἔκπληξι του βοσκοῦ, τό μαλλί τῶν προβάτων του ἄρχισε τήν ἴδια στιγμή νά μεγαλώνη. Ὁ βοσκός χαρούμενα εὐχαρίστησε τόν Γαβριήλ δίοτι ἐπανέφερε τή ζωή στό κοπάδι του. Ὁ Ὅσιος Πατέρας εἶπε στό βοσκό νά εὐχαριστήση μᾶλλον τόν Παντοδύναμο Θεό, ὁ ὁποῖος δείχνει ἔλεος στόν μετανοοῦντα καί ἐπιθυμεῖ νά σωθῆ ὅλη ἡ κτίσι (Σερβικό Πατερικό, τόμ. 1, Βιβλίο Β´, ἐκδ. Ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ).

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Saint Arsène Papacioc de Roumanie (+2011) et les animaux ╰⊰¸¸.•¨* French

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Saint Arsène Papacioc de Roumanie (+2011) et les animaux

“Je ne pense pas que j’ai omis de demander à quiconque en confession s’il ou si elle avait torturé ou tué des animaux” racontait-il.

Un jour, il pleuvait et un chat avec quatre chatons vint près de ma cellule. N’ayant nul endroit où s’abriter, le chat vint auu puits près de ma cellule, et resta là à miauler sous la pluie.

Durant la nuit, je réfléchis.” comment se fait-il que je demande à tous en confession s’ils ont torturé des animaux, et je vais laisser ce chat sous la pluie?!”

Et je suis allé, dans l’obscurité, et sous la pluie, et j’ai trouvé le chat, mais seulement trois chatons, le quatrième manquait. Pouvez-vous imaginer cela?… Le jour suivant, je me suis retrouvé avec le chat dans le sanctuaire: il était venu me remercier!

Version française Claude Lopez-Ginisty
d’après
St Herman of Alaska’s
Eternity in the Moment
reprenant
Între timp și veșnicie: Viata Părintelui Arsenie Papacioc
Bucharest 2015

Source:

https://orthodoxologie.blogspot.com/2018/12/staretz-arsene-et-les-animaux.html