Η Αγία Σοφία της Κλεισούρας (+1974) & τα άγρια ζώα

http://saintsofmyheart.wordpress.com

https://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

Αγία Σοφία της Κλεισούρας “η ασκήτρια της Παναγίας”

διά Χριστόν σαλή και ασκήτρια σε φαράγγι στη Μονή

Γεννεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας της Καστοριάς

από Τραπεζούντα Πόντου Μ. Ασίας (+1974)

6 Μαΐου

Η αγάπη της Αγία Σοφίας της Κλεισούρας στο φαράγγι της Κλεισούρας στην Καστοριά δεν σταματούσε μόνο στους ανθρώπους. Απλωνόταν και αγκάλιαζε όλη την κτίση, λογικά και άλογα, ήμερα και άγρια. Στο άγριο βουνό γύρω από το μοναστήρι, κυκλοφορούσαν τότε πολλές αρκούδες, λύκοι και άλλα αγρίμια. Με όλα αυτά η Σοφία είχε συμφιλιωθεί.

Από τις πολλές σχετικές αναφορές, καταγράφουμε δύο τρεις, πού έχουν ιδιαίτερη χάρη.
Συνταξιούχος στρατιωτικός, πού συνήθιζε να επισκέπτεται την Σοφία μέχρι τα τελευταία της, από τότε πού υπηρετούσε στην περιοχή, στον πόλεμο και αργότερα το ’49, διηγούνταν κάτι απίστευτο για τα σημερινά δεδομένα.

Είχε μία αρκούδα η Σοφία και την έθρεφε στο χέρι, με ψωμί και με ό,τι άλλο φαγώσιμο είχε. Και το μεγαλόσωμο αλλά άκακο εκείνο θηρίο έπαιρνε την τροφή, της έγλυφε τα χέρια και τα πόδια, από ευγνωμοσύνη, και πάλι χανόταν στο δάσος. Αυτήν την αρκούδα την είχε και όνομα, έλα, Ρούσα μ’, έλα να τρώεις ψωμόπον, της έλεγε.

Ο Δημήτρης Γ., γεννημένος το 1960, από την Πτολεμαΐδα, προσθέτει ότι πολλές φορές, όπως και ο ίδιος το είδε, την αρκούδα η Σοφία την έδενε στην βρύση του μπαχτσέ.

Αν όμως τύχαινε κάποιος ανήξερος να αντικρύσει αυτό το θέαμα, την αρκούδα δηλαδή δεμένη, η την Σοφία να την ταΐζει στο χέρι, δίχως καμία προφύλαξη, πάγωνε από τον φόβο του.

Την αρκούδα την είχε δει, τότε πού ζούσε στο μοναστήρι, και η Βασιλική Κ. από το Βαρυκό.

Κάποιος μάλιστα τότε στρατιωτικός θέλησε να την σκοτώσει, μη γνωρίζοντας την οικειότητα της με την Σοφία. Αυτή μόλις τον είδε με προτεταμένη την κάνη του όπλου του, έβαλε της φωνές και όταν τον πλησίασε ενώ εκείνος πήγαινε να δικαιολογήσει την ενέργεια του, εκείνη του εξήγησε την φιλία της και την ακακία του ζώου.

Άλλοι προσκυνητές είδαν τρία φίδια να κοιμούνται μαζί της, στο προσκέφαλο της, και ούτε την πείραζαν ούτε τα πείραζε. Η κ. Κίτσα λέει πώς “τα φίδια ήταν λεπτούτσικα, σαν σαΐτες. Όταν τα έβλεπες, φοβόσουν αλλά η Σοφία μας έλεγε: Μη φοάσαι, ατά κι τσουμπίζνε ξάϊ [=μή φοβάσαι, αυτά δεν τσιμπούν καθόλου].”

Κάποιοι, πού την είχαν συνοδεύσει να ανάψουν τα καντήλια της Αγίας Τριάδας, είδαν να περιφέρεται εκεί μέσα στο εκκλησάκι ένα μεγάλο φίδι. Αμέσως ταράχτηκαν και προσπάθησαν να το σκοτώσουν, όμως η Σοφία τους αποπήρε. “Αφού δεν σας πειράζει, μην το πειράζετε, πρόσθεσε. Αυτό είναι της εκκλησίας.”

Πηγή:

Ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Κλεισούρας,

Σοφία ἡ Ἀσκήτισσα τῆς Παναγίας,

Κλεισούρα 2012

Advertisements

Η Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid) της Ιρλανδίας προστατεύει το κοπάδι μιας κοπέλας

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

7

SaintBridgett-2__53609.1473654910.1280.1280

Η Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid) της Ιρλανδίας

προστατεύει το κοπάδι μιας κοπέλας

Την παραμονή μίας γιορτής, όταν η Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid) κατοικούσε στο Κελί της Βελανιδιάς, μια νεαρή κοπέλα έφερε ένα δώρο για την Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid). Όταν παρουσίασε το δώρο της, η κοπέλα είπε πως ήταν υποχρεωμένη να γυρίσει στο σπίτι της αμέσως για να φροντίσει το σπίτι των γονιών της και τα κοπάδια τους. Ο πατέρας της και η μητέρα της επιθυμούσαν να βρίσκονται στην αγρυπνία στο Kildare (εκεί που βρισκόταν η Aγία) [υπ.: Kildare στα Κελτικά σημαίνει το Κελί της Βελανιδιάς γιατί η Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid) είχε φτιάξει το πρώτο της κελί μέσα στο κορμό μίας βελανιδιάς σε αυτήν την περιοχή και έτσι πήρε το όνομα της η περιοχή αυτή, όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα].

Η Αγία Μπρίτζιντ (St Brigid) η ηγουμένη είπε στην κόρη να παραμείνει και να έρθουν και οι γονείς της μετά και να αφήσει την φροντίδα των υλικών αγαθών τους στον Παντοδύναμο. Οι γονείς της κοπέλας πήγαν και αυτοί στο Kildare και όλη η οικογένεια γιόρτασε μαζί την αγρυπνία. Όμως κάποιοι κλέφτες, εκμεταλλευόμενοι την απουσία τους, πήγαν τα μεσάνυχτα και έκλεψαν τα ζώα τους. Έπειτα τα οδήγησαν προς τον ποταμό Liffey. Βρήκαν τον ποταμό τόσο αγριεμένο που το νερό του ξεχείλισε γύρω από την όχθη.

Οι κλέφτες προσπαθούσαν σκληρά, για ένα μεγάλο διάστημα της νύχτας, να εξαναγκάσουν τα τρομοκρατημένα ζώα να περάσουν μέσα από τον πλημμυρισμένο ποταμό. Έπειτα, βγάζοντας τα ρούχα τους, τα οποία έδεσαν με σχοινιά στα κέρατα των ζώων, προσπάθησαν να κολυμπήσουν στην άλλη πλευρά του ποταμού, αφού πρώτα ανάγκαζαν τα ζώα να μπουν στο νερό. Τα ζώα κατευθύνθηκαν προς το μοναστήρι της Αγίας Μπρίτζιντ (St Brigid) αντί να κατευθυνθούν προς τα εκεί που τα ήθελαν οι κλέφτες.

Οι κλέφτες τα ακολούθησαν ελπίζοντας να πάρουν πίσω την λεία τους. Προς μεγάλη έκπληξη των κλεφτών, το πρωί, το έγκλημα τους φανερώθηκε σε πολλούς οι οποίοι τους γνώριζαν προσωπικά. Έπειτα εξομολογήθηκαν ταπεινά το έγκλημα τους. Οι ιδιοκτήτες του κοπαδιού οδήγησαν τα ζώα τους προς το σπίτι. Έτσι, σύμφωνα με την πρόρρηση της Αγίας Μπρίτζιντ (St Brigid), η περιουσία τους προστατεύτηκε και φανερώθηκε η θεία πρόνοια μέσα από ένα τόσο αξιοσημείωτο περιστατικό.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/03/brigid_12.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

God tell us about animal rights (Eating Animals and Wearing Fur)

GOD TELLS US About Animal Rights

(Eating Animals and Wearing Fur)

 

VEGETARIANS

Many people have become vegetarians because they think that it is wrong to eat animals, or even to wear their fur. Some even try to prove their point with scripture. The verses below show what God says on the subject.

IN THE BEGINNING

GOD GAVE MAN DOMINION OVER ANIMALS
Genesis 1:26-28
And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth.

WE WERE TOLD TO EAT PLANTS AND SEEDS
Genesis 1:29
And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat.

EVEN THE ANIMALS ONLY ATE PLANTS
Genesis 1:30
And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to every thing that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so.

AFTER THE FLOOD

GOD TOLD US THAT WE COULD EAT ANIMALS, FISH AND FOWL
Genesis 9:2-3
And the fear of you and the dread of you shall be upon every beast of the earth, and upon every fowl of the air, upon all that moveth upon the earth, and upon all the fishes of the sea; into your hand are they delivered. Every moving thing that liveth shall be meat for you; even as the green herb have I given you all things.

GOD TOLD US WHICH ANIMALS WE COULD EAT
Leviticus 11:1-3
And the LORD spoke unto Moses and to Aaron, saying unto them. Speak unto the children of Israel, saying, These are the beasts which ye shall eat Among all the beasts that are on the earth. Whatsoever parteth the hoof, and is cloven-footed, and cheweth the cud, Among the beasts, that Continue reading “God tell us about animal rights (Eating Animals and Wearing Fur)”

Η απλότητα & η αγάπη ενός Μοναχού για όλη την κτίση

http://multilingual-christianity-orthodoxy.blogspot.com

MULTILINGUAL CHRISTIANITY – ORTHODOXY

Ἡ ἁπλότητα & η ἀγάπη ἑνός Μοναχοῦ γιά ὅλη τήν κτίση

Ἐνθυμοῦμαι ἐδῶ, στήν Μετάνοιά μας, ἕνα Γεροντάκι μοναχό ἀπ᾽ τήν Ἤπειρο. Εἶχε τόσο ἁπλότητα καί ἀγάπη γιά τήν κτίσι ὅλη, πού ἄμα ἤθελε νά πάη στό διακόνημά του, στό ξυλουργεῖο, ἀνέβαινε ἀλλαχόθεν, ἀπ᾽ τόν πιό πάνω στένο δρομίσκο.

“Γιατί, Γέροντα, δέν πᾶς εὐθεία καί ταλαιπωρεῖσαι νά ἀνεβαίνης ἀπ᾽ τήν πάνω μεριά;”, τοῦ λέγαμε οἱ νεώτεροι.

Καί ἀπαντοῦσε:

“Ποῦ νά πάω εὐθεία, ἀδελφέ μου; Δέν βλέπεις πού εἶναι ξαπλωμένα ἐδῶ οἱ γάτοι τῆς μονῆς; Δέν θέλω νά τούς χαλάσω τήν ἡσυχία”.

Πηγή:

http://www.truthtarger.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Saint Pharaildis of Belgium & France raised a goose (+740)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

08200da5-a801-11e5-8c0c-00163edf48dd.jpg

France

fiandre

Ghent, Belgium

Ghent.jpg

1024px-Bruay-sur-l'Escaut_(Nord,_Fr)_city_limit_sign.JPG

Bruay-sur-l’Escaut, France

5877523361034486531-account_id=69.jpg

Saint Pharaildis (Pharailde) of Ghent, Belgium

& Bruay-sur-l’Escaut, France (+740)

January 4

2016-09-28.jpg

4737297902324745695-account_id=69.jpg

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

Saint Pharaildis or Pharailde (Dutch: Veerle) is an 8th-century Belgian saint and patron saint of Ghent. Her dates are imprecise, but she lived to a great age and died on January 5 at ninety.

Pharaildis was married against her will at a young age with a nobleman, even after having made a private vow of virginity. Her husband insisted that she was married to him, and her sexual fidelity was owed to him, not God. She was therefore physically abused for her refusal to submit to him, and for her late night visits to churches. When widowed, she was still a virgin, and dedicated herself to charity.

According to the Vita Gudilae Pharaildis was the sister of Saint Gudula, Saint Reineldis, and Saint Emebert.

Several miracles are attributed to the saint. Saint Pharaildis caused a well to spring up whose waters cured sick children, turned some bread hidden by a miserly woman into stone, and there are accounts of a “goose miracle,” in which Pharaildis resuscitated a cooked bird working only from its skin and bones.

Saint Pharaildis carries a goose as her insignia.

Her feast day is January 5.

Source:

Wikipedia

&

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

Ο Γέροντας Φιλάρετος Κωνσταμονίτης (+1963) και τα χελιδόνια

https://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Ο Γέροντας Φιλάρετος Κωνσταμονίτης (+1963) και τα χελιδόνια

Μιά μέρα ἔξω ἀπό τό κελλί τοῦ Γέροντος Φιλαρέτου Κωνσταμονίτου (+1963) στό Ἅγ. Ὄρος, γινόταν μεγάλος θόρυβος. Δυό χελιδόνια εἶχαν ἀρχίσει μεταξύ τους σφοδρή μονομαχία!

Ὁ Γέροντας ἀνησύχησε. Βγαίνει ἔξω καί ἀντικρύζει θέαμα θλιβερό. Τό ἰσχυρότερο χελιδόνι κτυποῦσε μέ τό ράμφος του τό ἄλλο καί τό μαδοῦσε κυριολεκτικά. Χωρίς νά χάση καιρό τό ἔδιωξε, πῆρε στοργικά στά χέρια του τό κτυπημένο καί τό γλύτωσε. Τό περιποιήθηκε καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν τό χελιδόνι νά ζήση…

Μιά μέρα ὁ Γέροντας εἶχε βγεῖ λίγο ἔξω… Τό χελιδόνι, πιστός φίλος καί σύντροφος ἱπτάμενος, κοντά του. Εἶχε ξαπλώσει σ᾽ ἕνα ἁλώνι, λίγο πιό πέρα ἀπ᾽ τό μοναστήρι, καί χωρίς νά τό καταλάβη, ἀποκοιμήθηκε. Ἀλλά ξαφνικά τό χελιδόνι ἄρχισε νά πετάη ὁρμητικά πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ κοιμισμένου Γέροντος τιτιβίζοντας, σάν νά ἤθελε νά τόν ξυπνήση καί νά ἐπισημάνη κάποιο κίνδυνο. Πράγματι, ὅταν ὁ Γέροντας ξύπνησε, τί νά δῆ· λίγο πιό πέρα ἕνα μεγάλο ἑρπετό…

Ὁ συνοδός του εἶχε κάνει μέ τή σειρά του τό δικό του ἔλεος στόν ἐλεήμονα Γέροντα.

Ἀπό το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Τά θ(α)ύματα εἶναι θύματα στά χέρια τῶν ἀρνητῶν, ΕΚΔ. Ι. Μ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΛΟΥΚΟΥΣ, τηλ. 2755041260, ΑΣΤΡΟΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ 2014

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

The fly, the mouse and the cock of Saint Colman of Kilmacduagh, Ireland (+632) – October 29

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART

The fly, the mouse and the cock

of Saint Colman of Kilmacduagh, Ireland (+632)

October 29

Source:

http://orthochristian.com

http://orthochristian.com/75046.html

ORTHODOX CHRISTIANITY

Like many Irish saints, St. Colman lived in harmony with wild nature. Various versions of his life relate the same and truly striking story (though with different minor details) about the communication of the holy man with animals. This story says that a cock, a mouse, and a fly were Colman’s closest friends in Burren. All of them served their holy master as they could. The cock crowed at a certain time every night, reminding the saint of the time for prayer; the mouse gently touched his face, thus waking him up and ensuring that he slept only five hours per day; the fly carefully crept over the lines of the sacred books that he read, and when his eyes got tired or when the saint had to move away for a while, the fly crawled onto the first letter of the following sentence so that he could never lose his place.

The saint loved and fed these faithful friends. Once Colman got so tired that he fell into a very deep sleep and the mouse could not awaken him as usual. Then it began scratching his ear so hard that Colman awoke immediately: he praised the animal and gave it more food from that time on. One day the saint was away for more than an hour, conversing with a guest. On his return he noticed that the fly was sitting without movement on the very word in his prayer-book where he had stopped before leaving. The saint praised the fly for its zeal and began giving it more breadcrumbs with drops of honey as a treat. But by the end of summer all of them died on the same day: the fly was the first and the mouse and cock died after it from grief. In his sorrow St. Colman wrote a letter to his friend, St. Columba of Iona, telling him this story. And St. Columba sent a letter in reply: “When you had these friends, brother, you were rich. That is why you are in sorrow now. Such sorrows come due to riches. So try not to have riches any more.” And Colman realized that one can be rich even without money.

Saint Colman of Kilmacduagh, Ireland (+632) – October 29

Saint Colman of Kilmacduagh, Ireland (+632)

October 29

Source:

http://orthochristian.com

http://orthochristian.com/75046.html

ORTHODOX CHRISTIANITY

St. Colman (c. 550 or c. 560-632), a great ascetic and one of the most interesting Irish saints of his age, has been venerated and loved by pious Irishmen for more than 1300 years, especially in Counties Galway and Clare (the provinces of Connacht and Munster) on the west coast of present-day Northern Ireland. It is a relief that interest in this wonderworker on the part of modern researchers has now grown.

The future saint was born in Ireland into the family of a chief named Duagh (hence the full name of the saint—Colman Mac Duagh, that is, “Colman, son of Duagh”) and his wife Rhinagh. His birthplace may have been Corker in Galway, which is a pilgrimage site to this day. When he was still in his mother’s womb, she heard a prophecy that her son would become a great man who would surpass in his glory all men in his lineage. According to tradition, the jealous father understood these words not in the spiritual, but in the secular sense and bore malice to the still unborn child. The pregnant mother, fearing for her baby’s safety, fled from their home. However, Duagh’s servants soon found her, tied a heavy stone around her neck and threw her into the river Kiltartin. But by the grace of God Rhinagh was cast ashore, survived and gave birth. The very stone to which she was tied, with marks of the rope, has survived and is kept inside a church in Corker.

When it was time to baptize the newly-born Colman, the priest who came to Rhinagh found that there was no water to perform the baptism. The mother, fearing to go back home, took shelter under an ash-tree. She prayed hard and suddenly a holy spring gushed forth from under the ground near the tree and the baby was baptized in it. Many healings and other miracles occurred from the pure water of this spring, which still exists in Corker near the river and attracts many pilgrims (there are many modern reports of healing from it). Rhinagh entrusted her boy to the care of pious monks.

Already a young man, Colman arrived on the Aran Islands in Donegal where he remained for some years under the great Irish Abbot St. Enda of Inishmore.1 Colman became a monk there and was later ordained priest. According to tradition, St. Colman spent several years as a hermit on Aranmore Island where he also built two churches—the ruins of both of them can still be seen. Aranmore was always known as an island with extremely harsh conditions for life; in spite of this, a multitude of ascetics lived and prayed there for many years throughout “the age of saints” in Ireland.

St. Colman’s zeal and thirst for spiritual perfection were so strong that with time he resolved to leave the island monastery and to retreat to a remote and quiet place to pray more deeply. Thus, according to tradition, from 592 the holy man lived for seven years alone in solitude in the dense Burren forests of County Clare, and obtained the gift of unceasing prayer; he prayed and kept vigil day and night, ate only herbs, drank water and wore a deerskin. In his ascetic practices St. Colman imitated the Egyptian hermits, headed by St. Anthony; many other Celtic saints lived in the same spirit in those centuries. Colman’s hermitage was situated in a perfect setting surrounded by wild forest and the beautiful Burren mountains.

St. Colman made himself a tiny dwelling in a very small cave on a steep slope where he spent most of his time praying. This cave, known as St. Colman’s cave, has been well-preserved to this day. The saint also built a little chapel at the foot of the cliff where he celebrated the services alone. This St. Colman’s Chapel existed for many centuries after him but was severely damaged by puritan iconoclasts in the seventeenth century. However, its ruins survive and still preserve a particular spirit of holiness, which is evidenced by pilgrims who visit this place to this day. The saint drank water from the natural holy well located near the chapel. By the grace of God this holy well survives in good condition, and numerous miracles still occur through its water today.

Like many Irish saints, St. Colman lived in harmony with wild nature. Various versions of his life relate the same and truly striking story (though with different minor details) about the communication of the holy man with animals. This story says that a cock, a mouse, and a fly were Colman’s closest friends in Burren. All of them served their holy master as they could. The cock crowed at a certain time every night, reminding the saint of the time for prayer; the mouse gently touched his face, thus waking him up and ensuring that he slept only five hours per day; the fly carefully crept over the lines of the sacred books that he read, and when his eyes got tired or when the saint had to move away for a while, the fly crawled onto the first letter of the following sentence so that he could never lose his place.

The saint loved and fed these faithful friends. Once Colman got so tired that he fell into a very deep sleep and the mouse could not awaken him as usual. Then it began scratching his ear so hard that Colman awoke immediately: he praised the animal and gave it more food from that time on. One day the saint was away for more than an hour, conversing with a guest. On his return he noticed that the fly was sitting without movement on the very word in his prayer-book where he had stopped before leaving. The saint praised the fly for its zeal and began giving it more breadcrumbs with drops of honey as a treat. But by the end of summer all of them died on the same day: the fly was the first and the mouse and cock died after it from grief. In his sorrow St. Colman wrote a letter to his friend, St. Columba of Iona, telling him this story. And St. Columba sent a letter in reply: “When you had these friends, brother, you were rich. That is why you are in sorrow now. Such sorrows come due to riches. So try not to have riches any more.” And Colman realized that one can be rich even without money.

In the seventh year of Colman’s solitude it came to pass that after spending Lent in fasting and prayer, St. Colman had nothing to eat on the day of Holy Easter. At the same time the pious and generous King Guaire of Connacht (possibly the saint’s cousin) was about to celebrate Easter with his retinue, sitting at table with sumptuous dishes. Suddenly the king exclaimed: “May all of our dinner by Divine providence go to some worthy servant of God! And we will do without such a luxury today.” And at once invisible angels carried all the dishes from the royal table to St. Colman’s cave. The king ordered his men to find out: Who is this holy man to whom angels brought food? And soon the hermit Colman was found. The king marveled at his ascetic life, promised to give him land to found a monastery, and assigned sufficient means to maintain it.

Thus St. Colman left his hermitage and began to serve people. Soon his glory as a wonderworker spread all over the region. Many people came to Colman and obtained healing and consolation. Once the saint’s belt fell on the ground not far from his former hermitage and it was a sign that he was to build a monastery on that spot. The monastery was called Kilmacduagh (“church of the son of Duagh”) and Colman became its first abbot. (His belt was later kept as a relic and many were healed by it). Much against his will, St. Colman was also probably ordained bishop of the region with its center in Kilmacduagh and founded the first cathedral there. Colman, being a bishop and abbot at the same time, labored with all his zeal as a true good pastor, caring for all the monasteries and convents in his diocese and kindling the hearts of his flock with fervent love for Christ our Saviour. But life “in the world” (in comparison with his former seclusion), the fame and praise from people were a burden to him, and with all his heart he desired to return to his beloved way of life one day. And after many years of service to people, the saint resigned his episcopacy seven years before his death. The saint settled in the Oughtmama valley in the Burren area where he reposed on October 29, 632, at a very advanced age.

St. Colman was venerated as a saint immediately after his death and became the patron-saint of Kilmacduagh. In addition to his main relics, the episcopal vestments and the personal staff of St. Colman were kept as precious relics for many centuries, and the staff is still preserved at the National Museum in Dublin—it was used for the taking of oaths in the late medieval period. According to legend, the saint predicted that no man or animal would ever be killed by lightning in the diocese of Kilmacduagh and it is said that this is true to this day.

In medieval times, Kilmacduagh Monastery gained great popularity and excelled in preserving ascetic traditions. This religious site was so important that from the twelfth century on a permanent diocese existed here. Unfortunately, Vikings made raids on the monastery, and it was eventually plundered in the twelfth century. In the thirteenth century an Augustinian Abbey appeared on the site. This monastery was dissolved at the Reformation.

Today Kilmacduagh is a small village in the south of County Galway near the town of Gort. It continues to be a holy site and a destination for pilgrimages. Many ancient picturesque ruins survive, including ruins of the cathedral, monastery churches (St. Mary’s, St. John the Baptist’s and others) and monastic buildings (the abbots’ house). One of its gems is an ancient Irish round tower—the highest surviving such tower in the country (112 feet).

Άγιος Κόλμαν (St Colman) του Kilmacduagh της Ιρλανδίας (+632) – 29 Οκτωβρίου

Άγιος Κόλμαν (St Colman)

του Kilmacduagh της Ιρλανδίας (+632)

29 Οκτωβρίου

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/03/colman-kilmacduagh.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) (γέννηση το 550 ή το 560), ένας μεγάλος ασκητής και ένας από τους ποιο ενδιαφέροντες Ιρλανδούς αγίους της εποχής του, τιμάται και είναι αγαπητός στους ευλαβείς Ιρλανδούς για περισσότερα από 1300 χρόνια, ειδικά στις κομητείες Galway και Clare (οι επαρχίες του Connacht και του Munster) στην δυτική ακτή της σημερινής Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι ωραίο το ότι το ενδιαφέρον για αυτόν τον θαυματουργό άγιο έχει αυξηθεί και γίνονται έρευνες για αυτόν.

Ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) γεννήθηκε στην Ιρλανδία μέσα στην οικογένεια ενός αρχηγού ονόματι Duagh (το πλήρες όνομα του αγίου είναι Colman Mac Duagh, αυτό σημαίνει, ο Colman ο γιός του Duagh) και της γυναίκας του της Rhinagh. Ο τόπος της γέννησης του πιθανόν να ήταν το Corker στην κομητεία Galway, ένας προσκυνηματικός προορισμός μέχρι και σήμερα. Όταν βρισκόταν ακόμη στην μήτρα της μητέρας του, η μητέρα του άκουσε μια προφητεία. Η προφητεία έλεγε πως θα γινόταν ένας σπουδαίος άνδρας και θα ξεπερνούσε όλους τους άλλους άνδρες της γενιάς του. Σύμφωνα με την παράδοση, ο ζηλιάρης πατέρας δεν αντιλήφθηκε αυτά τα λόγια με την πνευματική, αλλά με την κοσμική τους έννοια και ένοιωθε μίσος για το αγέννητο παιδί. Η έγκυος μητέρα, φοβούμενη για την ασφάλεια του μωρού, έφυγε από το σπίτι τους. Παρόλα αυτά, οι υπηρέτες του Duagh την βρήκαν σύντομα, έδεσαν μια βαριά πέτρα γύρω από τον λαιμό της και την πέταξαν στον ποταμό Kiltartin. Όμως με τη χάρη του Θεού η Rhinagh βγήκε στην στεριά, έζησε και γέννησε. Η πέτρα με την οποία την έδεσαν, η οποία φέρει επάνω της σημάδια από σχοινί, υπάρχει μέχρι και σήμερα και την φυλάνε μέσα σε μια εκκλησία στο Corker.

Όταν έφτασε η στιγμή να βαπτίσει τον νεογέννητο Colman, ο ιερέας που πήγε στην Rhinagh είδε πως δεν υπήρχε νερό για να μπορέσει να γίνει η βάπτιση. Η μητέρα, φοβούμενη να επιστρέψει στο σπίτι, βρήκε προστασία κάτω από μια φλαμουριά. Προσευχήθηκε με πίστη και ξαφνικά μια πηγή με αγιασμένο νερό ανέβλυσε μέσα από το χώμα κοντά στο δέντρο και το μωρό βαπτίστηκε μέσα σε αυτήν. Πολλές θεραπείες και άλλα θαύματα συνέβησαν χάρη στο καθαρό νερό αυτής της πηγής, η οποία υπάρχει μέχρι και σήμερα στην περιοχή Corker κοντά στο ποτάμι και ελκύει πολλούς προσκυνητές (μέχρι και σήμερα θεραπεύονται πολλοί εκεί). Η Rhinagh εμπιστεύτηκε το παιδί της στην φροντίδα ευλαβών μοναχών.

Όταν ήταν νέος άντρας, ο Colman έφτασε στα νησιά Aran στο Donegal (Ιρλανδία) όπου παρέμεινε για μερικά χρόνια υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Ιρλανδού Ηγούμενου αγίου Enda του Inishmore. Ο Colman έγινε μοναχός εκεί και αργότερα τον χειροτόνησαν ιερέα [σημ.: Το ποιο σημαντικό μοναστήρι του αγίου Enda βρισκόταν στο Inishmore στο Galway όμως για λίγο καιρό έζησε στα νησιά Aran που περιελάμβαναν και το Aranmore]. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) πέρασε πολλά χρόνια σαν ερημίτης στο νησί Aranmore όπου έχτισε δύο εκκλησίες. Μπορούμε να δούμε και σήμερα τα ερείπια αυτών των εκκλησιών. Το Aranmore ήταν πάντα γνωστό σαν ένα νησί με πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Παρόλα αυτά, πολλοί ασκητές έζησαν και προσευχήθηκαν εκεί για πολλά χρόνια κατά την «περίοδο των αγίων» της Ιρλανδίας.

Ο ζήλος του Αγίου Κόλμαν (St Colman) και η δίψα του για την πνευματική τελειότητα είχαν τόση δύναμη που με τον καιρό αποφάσισε να εγκαταλείψει το μοναστηριακό νησί και να αποσυρθεί σε ένα απόμερο και ήσυχο μέρος για να προσευχηθεί ποιο βαθιά. Σύμφωνα με την παράδοση, από το 592 ο άγιος άντρας έζησε για εφτά χρόνια μόνος του σε απομόνωση στο πυκνό δάσος του Burren στην κομητεία Clare και έλαβε το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής. Προσευχόταν νύχτα και μέρα, έτρωγε μόνο βότανα, έπινε μόνο νερό και φορούσε ένα δέρμα ελαφιού. Στις ασκητικές του πρακτικές ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) μιμούνταν τους Αιγυπτίους ερημίτες. Με παράδειγμα τον Μέγα Αντώνιο, πολλοί άλλοι Κέλτες άγιοι έζησαν μέσα στο ίδιο πνεύμα εκείνη την εποχή. Το ερημητήριο του Colman βρισκόταν σε έναν υπέροχο τόπο. Ήταν περιτριγυρισμένο από το άγριο δάσος και από τα όμορφα βουνά Burren.

Ο Άγιος Κόλμαν (St Colman), έφτιαξε για τον εαυτό του ένα μικρό καταφύγιο μέσα σε μια πολύ μικρή σπηλιά πάνω σε μια απότομη πλαγιά όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο με προσευχή. Αυτή η σπηλιά, γνωστή σαν η σπηλιά του αγίου Colman, διατηρείτε σε πολύ καλή κατάσταση μέχρι και σήμερα. Ο άγιος έχτισε επίσης ένα μικρό εκκλησάκι στα πόδια του λόφου όπου έκανε τη Θεία Λειτουργία μόνος του. Αυτό το εκκλησάκι του Αγίου Κόλμαν (St Colman) υπήρχε για πολλά χρόνια μετά αλλά καταστράφηκε από πουριτανούς εικονομάχους τον 17ο αιώνα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμη ερείπια και ακόμη αναδύει ένα ιδιαίτερο πνεύμα αγιότητας το οποίο αποδεικνύεται από τους προσκυνητές που επισκέπτονται αυτό το μέρος μέχρι και σήμερα.

Όπως πολλοί Ιρλανδοί άγιοι, ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) έζησε σε αρμονία με την άγρια φύση. Πολλές εκδοχές του βίου του αναφέρουν την ίδια και πραγματικά εκπληκτική ιστορία (με διαφορετικές λεπτομέρειες) σχετικά με την επικοινωνία του αγίου άντρα με τα ζώα. Αυτή η ιστορία λέει πως ένας κόκορας, ένα ποντίκι και μια μύγα ήταν οι ποιο στενοί φίλοι του Colman στο Burren. Όλα τα ζώα, υπηρετούσαν τον άγιο αφέντη τους όπως μπορούσαν. Ο κόκορας λαλούσε μια συγκεκριμένη ώρα κάθε νύχτα, υπενθυμίζοντας στον άγιο την ώρα της προσευχής. Το ποντίκι ακουμπούσε απαλά το πρόσωπο του ξυπνώντας τον αφού είχε κοιμηθεί μόνο πέντε ώρες την ημέρα. Η μύγα σερνόταν προσεχτικά κάτω από τις γραμμές των ιερών βιβλίων που διάβαζε και όταν τα μάτια του κουράζονταν ή όταν ο άγιος έπρεπε να απομακρυνθεί για λίγο, η μύγα στεκόταν πάνω στο πρώτο γράμμα της πρότασης η οποία ακολουθούσε ώστε ο άγιος να μην ξεχάσει που βρισκόταν.

Ο άγιος αγαπούσε και τάιζε αυτούς τους πιστούς φίλους. Μια μέρα ο Colman κουράστηκε τόσο πολύ που έπεσε σε έναν πολύ βαθύ ύπνο και το ποντίκι δεν μπορούσε να τον ξυπνήσει όπως συνήθως. Έπειτα άρχισε να γρατζουνάει το αφτί του τόσο σκληρά που ο Colman σηκώθηκε αμέσως. Ευχαρίστησε το ζωάκι και του έδωσε περισσότερο φαγητό από ότι συνήθως. Μια ημέρα ο άγιος έλειπε για περισσότερο από μια ώρα, συζητώντας με έναν επισκέπτη. Όταν επέστρεψε παρατήρησε πως η μύγα καθόταν ακίνητη ακριβώς επάνω στην πρώτη λέξη του προσευχηταρίου του όπου είχε σταματήσει πριν να φύγει. Ο άγιος ευχαρίστησε την μύγα για τον ζήλο της και άρχισε να της δίνει περισσότερα ψίχουλα με μέλι για τροφή. Όμως στο τέλος του καλοκαιριού πέθαναν όλα την ίδια ημέρα. Η μύγα ήταν η πρώτη και το ποντίκι και ο κόκορας πέθαναν έπειτα από την θλίψη τους. Μέσα στην θλίψη του ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) έγραψε ένα γράμμα στον φίλο του τον άγιο Columba της Iona, λέγοντας του την ιστορία του. Και ο άγιος Columba έστειλε ένα γράμμα σαν ανταπόκριση στο οποίο έγραφε: «Όταν είχες αυτούς τους φίλους, αδερφέ, ήσουν πλούσιος. Για αυτό είσαι θλιμμένος τώρα. Αυτές οι θλίψεις έχουν σαν αιτία τον πλούτο. Για αυτό προσπάθησε να μην έχεις πλούτο από εδώ και πέρα.» Και ο Colman κατάλαβε πως κάποιος μπορεί να είναι πλούσιος ακόμη και χωρίς χρήματα.

Τον έβδομο χρόνο της απομόνωσης του Colman λεγόταν πως αφού περνούσε την Σαρακοστή με νηστεία και προσευχή, ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) δεν είχε τίποτα να φάει την ημέρα του Πάσχα. Την ίδια εποχή ο ευλαβής και γενναιόδωρος βασιλιάς Guaire του Connacht (πιθανόν ξάδερφος του αγίου) επρόκειτο να γιορτάσει το Πάσχα μαζί με την ακολουθία του καθισμένος σε ένα τραπέζι με πολυτελή πιάτα. Ξαφνικά ο βασιλιάς είπε: «Μακάρι όλο το δείπνο μας με τη Θεία Πρόνοια να πάει σε κάποιον άξιο υπηρέτη του Θεού! Και να μην απολαύσουμε αυτή την πολυτέλεια σήμερα.» Και αμέσως αόρατοι Άγγελοι μετέφεραν όλα τα πιάτα από το βασιλικό τραπέζι στην σπηλιά του αγίου Colman. Ο βασιλιάς διέταξε τους άνδρες του να πάνε να μάθουν ποιος ήταν ο άγιος άντρας στον οποίο η άγγελοι μετέφεραν το φαγητό. Και σύντομα ανακάλυψαν πως ήταν ο Άγιος Κόλμαν (St Colman). Ο βασιλιάς θαύμασε την ασκητική του ζωή και του υποσχέθηκε να του δώσει γη για να ιδρύσει ένα μοναστήρι.

Έτσι ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) εγκατέλειψε το ερημητήριο του και άρχισε να υπηρετεί τους ανθρώπους. Σύντομα έμαθαν σε όλη την επικράτεια για τα θαύματα του. Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονταν τον Colman, θεραπεύονταν και η ψυχή τους γαλήνευε. Κάποτε η ζώνη του αγίου έπεσε στο έδαφος όχι πολύ μακριά από το ερημητήριο του και αυτό ήταν σημάδι πως έπρεπε να χτίσει μοναστήρι σε εκείνο το σημείο. Το μοναστήρι ονομαζόταν Kilmacduagh (το μοναστήρι του γιου του Duagh) και ο Colman έγινε ο πρώτος ηγούμενος. (η ζώνη του φυλασσόταν σαν λείψανο και πολλοί γιατρεύονταν από αυτήν). Παρά την θέληση του ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) χειροτονήθηκε επίσκοπος της επικράτειας έχοντας σαν κέντρο το Kilmacduagh και ίδρυσε τον πρώτο καθεδρικό ναό εκεί. Ο Colman, σαν επίσκοπος και ηγούμενος την ίδια στιγμή, εργαζόταν με όλο του τον ζήλο σαν ένας καλός ποιμένας. Νοιαζόταν για όλα τα μοναστήρια και τα κοινόβια στην επισκοπή του και ζέσταινε τις καρδιές του ποιμνίου του με ολόθερμη αγάπη για τον Χριστό τον Σωτήρα μας. Όμως η ζωή μέσα στον κόσμο (σε σύγκριση με την προηγούμενη ερημική ζωή του), η δόξα και οι τιμές από τους ανθρώπους ήταν ένα εμπόδιο για αυτόν και με όλη του την καρδιά επιθυμούσε να επιστρέψει στον αγαπημένο του τρόπο ζωής για μια ημέρα. Και μετά από πολλά χρόνια υπηρεσίας προς τους ανθρώπους, ο άγιος παραιτήθηκε από την επισκοπή του εφτά χρόνια πριν από την κοίμηση του. Ο άγιος εγκαταστάθηκε στην πεδιάδα Oughtmama στην περιοχή Burren όπου κοιμήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 632 σε πολύ προχωρημένη ηλικία.

Ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) τιμήθηκε σαν άγιος αμέσως μετά τον θάνατο του και έγινε ο πολιούχος άγιος του Kilmacduagh. Σε αντιστοιχία με τα λείψανα του, τα επισκοπικά του ενδύματα και η προσωπική ράβδος του αγίου Colman φυλάσσονταν σαν πολύτιμα λείψανα για πολλά χρόνια και η ράβδος του βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο του Δουβλίνου. Την χρησιμοποιούσαν σε ορκωμοσίες στην μετέπειτα μεσαιωνική περίοδο. Σύμφωνα με μια ιστορία, ο άγιος προφήτεψε πως κανένας άνθρωπος ή ζώο δεν θα σκοτωνόταν από κεραυνό στην επισκοπή του Kilmacduagh και λένε πως αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα.

Στην μεσαιωνική περίοδο, το μοναστήρι του Kilmacduagh έγινε ιδιαίτερα φημισμένο και διέπρεψε στο ότι διατηρούσε τις ασκητικές παραδόσεις. Αυτό το θρησκευτικό μνημείο ήταν τόσο σημαντικό που από τον δωδέκατο αιώνα μια μόνιμη επισκοπή υπήρχε εκεί. Δυστυχώς, οι Βίκινγκ έκαναν επιδρομές στο μοναστήρι και τελικά το λεηλάτησαν τον δωδέκατο αιώνα. Τον δέκατο τρίτο αιώνα ένα Αυγουστινιανό Αβαείο χτίστηκε στο σημείο. Αυτό το μοναστήρι διαλύθηκε κατά την Μεταρρύθμιση.

Σήμερα το Kilmacduagh είναι ένα μικρό χωριό στα νότια της κομητείας Galway κοντά στην πόλη Gort. Εξακολουθεί να είναι ένας ιερός τόπος και ένας προορισμός για προσκυνητές. Πολλά αρχαία γραφικά ερείπια υπάρχουν ακόμη, συμπεριλαμβανομένων ερειπίων του καθεδρικού, των μοναστηριακών εκκλησιών (της αγίας Μαρίας, δεν διευκρινίζεται ποιας , του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και άλλων) και μοναστηριακά κτίσματα (το σπίτι του ηγουμένου). Ένας από τους θησαυρούς του είναι ένας αρχαίος Ιρλανδικός κυλινδρικός πύργος, ο ποιο ψηλός της χώρας (112 πόδια ύψος).

Άγιε Κόλμαν (St Colman) του Kilmacduagh, προσευχήσου στο Θεό για εμάς!

Η μύγα, το ποντίκι & ο κόκορας του Αγίου Κόλμαν (St Colman) του Kilmacduagh της Ιρλανδίας (+632) – 29 Οκτωβρίου

Η μύγα, το ποντίκι & ο κόκορας

του Αγίου Κόλμαν (St Colman) του Kilmacduagh της Ιρλανδίας (+632)

29 Οκτωβρίου

Όπως πολλοί Ιρλανδοί Άγιοι, ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) του Kilmacduagh της Ιρλανδίας έζησε σε αρμονία με την άγρια φύση. Ένας κόκορας, ένα ποντίκι και μια μύγα ήταν οι ποιο στενοί φίλοι του Αγίου Κόλμαν (St Colman) στο Burren.

Όλα τα ζώα, υπηρετούσαν τον Άγιο αφέντη τους όπως μπορούσαν. Ο κόκορας λαλούσε μια συγκεκριμένη ώρα κάθε νύχτα, υπενθυμίζοντας στον άγιο την ώρα της προσευχής. Το ποντίκι ακουμπούσε απαλά το πρόσωπο του ξυπνώντας τον αφού είχε κοιμηθεί μόνο πέντε ώρες την ημέρα. Η μύγα σερνόταν προσεχτικά κάτω από τις γραμμές των ιερών βιβλίων που διάβαζε και όταν τα μάτια του κουράζονταν ή όταν ο άγιος έπρεπε να απομακρυνθεί για λίγο, η μύγα στεκόταν πάνω στο πρώτο γράμμα της πρότασης η οποία ακολουθούσε ώστε ο άγιος να μην ξεχάσει που βρισκόταν.

Ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) αγαπούσε και τάιζε αυτούς τους πιστούς φίλους. Μια μέρα ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) κουράστηκε τόσο πολύ που έπεσε σε έναν πολύ βαθύ ύπνο και το ποντίκι δεν μπορούσε να τον ξυπνήσει όπως συνήθως. Έπειτα άρχισε να γρατζουνάει το αφτί του τόσο σκληρά που ο Άγιος σηκώθηκε αμέσως. Ευχαρίστησε το ζωάκι και του έδωσε περισσότερο φαγητό από ότι συνήθως.

Μια ημέρα ο Άγιος έλειπε για περισσότερο από μια ώρα, συζητώντας με έναν επισκέπτη. Όταν επέστρεψε παρατήρησε πως η μύγα καθόταν ακίνητη ακριβώς επάνω στην πρώτη λέξη του προσευχηταρίου του όπου είχε σταματήσει πριν να φύγει. Ο Άγιος ευχαρίστησε την μύγα για τον ζήλο της και άρχισε να της δίνει περισσότερα ψίχουλα με μέλι για τροφή.

Όμως στο τέλος του καλοκαιριού πέθαναν όλα την ίδια ημέρα. Η μύγα ήταν η πρώτη και το ποντίκι και ο κόκορας πέθαναν έπειτα από την θλίψη τους.

Μέσα στην θλίψη του ο Άγιος Κόλμαν (St Colman) έγραψε ένα γράμμα στον φίλο του τον Άγιο Κολούμπα (St Columba) της Νήσου Iona της Σκωτίας, λέγοντας του την ιστορία του. Και ο Άγιος Κολούμπα (St Columba) έστειλε ένα γράμμα σαν ανταπόκριση στο οποίο έγραφε:

«Όταν είχες αυτούς τους φίλους, αδερφέ, ήσουν πλούσιος. Για αυτό είσαι θλιμμένος τώρα. Αυτές οι θλίψεις έχουν σαν αιτία τον πλούτο. Για αυτό προσπάθησε να μην έχεις πλούτο από εδώ και πέρα».

Και ο Colman κατάλαβε πως κάποιος μπορεί να είναι πλούσιος ακόμη και χωρίς χρήματα.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/03/colman-kilmacduagh.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

São Mamede de Cesareia, Ásia Menor (+275) ╰⊰¸¸.•¨* Portuguese

http://portugalofmyheart.wordpress.com

PORTUGAL OF MY HEART

São Mamede de Cesareia, Ásia Menor (+275)

São Mamede de Cesareia conhecido por São Mamede é um santo cristão, venerado pela Igreja Católica e Ortodoxa.

São Mamede nasceu no Século III, na cidade de Cesareia, hoje chamada Kayseri na Turquia, sob domínio do Império Romano, no tempo do Imperador Aureliano.

As suas relíquias estão na catedral de Langres em França, que lhe é dedicada.

Fonte: Wikipedia

Bible Verses about Eating Animals

Bible Verses about Eating Animals

Genesis 9:3 > Every moving thing that lives shall be food for you. And as I gave you the green plants, I give you everything.

Leviticus 11:1-47 > And the Lord spoke to Moses and Aaron, saying to them, “Speak to the people of Israel, saying, These are the living things that you may eat among all the animals that are on the earth. Whatever parts the hoof and is cloven-footed and chews the cud, among the animals, you may eat. Nevertheless, among those that chew the cud or part the hoof, you shall not eat these: The camel, because it chews the cud but does not part the hoof, is unclean to you. And the rock badger, because it chews the cud but does not part the hoof, is unclean to you. …

Romans 14:1-23 > As for the one who is weak in faith, welcome him, but not to quarrel over opinions. One person believes he may eat anything, while the weak person eats only vegetables. Let not the one who eats despise the one who abstains, and let not the one who abstains pass judgment on the one who eats, for God has welcomed him. Who are you to pass judgment on the Continue reading “Bible Verses about Eating Animals”